علت بعثت انبيا (ع) چيست؟ به طور خلاصه مي توان گفت انبيا(ع) براي هدايت بشر از طرف خداوند آمده اند تا انسان ها را كه همگي از صفت عام رحمانيت الهي برخوردارند به سوي صفت خاص رحيميت هدايت نمايند. براي شرح كوتاه براين مطلب از قرآن كريم بهره مي گيريم. در اين رابطه آخرين پيامبر حضرت محمد(ص) پيامبر رحمت للعالمين است. آيه 69 سوه نساء ” و من يطع الله والرسول فاولئك مع الذين انعم الله عليهم من النبيين و الصديقين والشهداء الصلحين وحسن اولئك رفيقا” ( و كساني كه از خداوند و پيامبر اطاعت كنند در زمره كساني اند كه خداوند برآنان انعام فرموده، اعم از پيامبران و صديقان وشهيدان و صالحان، و اينان نيك رفيقاني هستند) . پس خداوند انبيا را فرستاد براي اينكه ما با آنها باشيم يعني مطيع آنها شويم كه در اثر اين اطاعت با آنها همراهي و حسن رفاقت پيدا كنيم. براي روشن شدن مطلب به آيه 107 سوره انبيا نظري مي اندازيم:” و ما ارسلنك الا رحمه للعالمين”
(و ما تورا جز رحمتي براي جهانيان نفرستاديم). مي فرمايد” الا” مگر رحمتي باشي براي جهانيان. رحمت چيست؟ يعني عاطفي باشي ، با محبت باشي، تو را فرستاديم كه لطف كني… بهتر است معني رحمت را از قرآن به دست آوريم. آيه 75 سوره انبيا:” و ادخلنه في رحمتنا انه من الصلحين” ( و اورا رحمت خويش داخل كرديم، همانا او از شايستگان بود) . آيه درمورد حضرت لوط است با توجه به آيه قبل(74 انبياء) كه مي فرمايد به لوط داوري و دانش عطا كرديم… و در آيه 75 مي فرمايد او را وارد رحمت خويش كرديم، نمي فرمايد او رحمت است، رحمت شد. يك وقت مي گويد به كسي از حكمت داديم، يك وقت مي گويد حكيمش كرديم، يك وقت مي گوييم كسي را وارد فضايي كه نور است نموديم ولي يك وقت مي گوييم كسي را تبديل به يك پارچه نور كرديم، يك وقت مي گوييم از علم به او داديم، يك وقت مي گوييم خودش را مجسمه علم كرديم، كسي را از عدل برخوردار ساختيم، خودش را مجسمه تمام عيار عدالت قرار داديم. پس در اينجا مي فرمايد او را وارد رحمت خويش گردانديم. پس مقام نبوت داراي درجات است. آيه 253 سوره بقره ” تلك الرسل فضلنا بعضهم علي بعض” ( اين پيامبران پاره اي از ايشان را به پاره اي برتري داديم) در ادامه بحث رحمت به آيه 85 و 86 از سوره انبيا مراجعه مي كنيم” واسماعيل و ادريس و ذوالكفل را ياد كن كه همه از صابرين بودند”. مي فرمايد كه هر سه پيامبر مقام صبر داشتند” و ادخلنهم في رحمتنا انهم من الصلحين” و آنها را وارد رحمت خود درآورديم، همانا آنان از شايستگان بودند. پس عاطفي بودن و مهربان بودن درجه بسيار پاييني از رحمت است و انبيا بعد از اينكه به مقاماتي از صبر، علم و داوري رسيدند داخل مقام رحمت خدا شدند ولي پيامبر اسلام خود رحمت است ويكي از القاب او رحمت للعالمين است.( آيه 107 سوره انبياء) در روايات هم بسيار داريم.

پس اين رحمت چيست؟ نمونه اي ديگر از قرآن، داستان حضرت موسي(ع) وخضر است. حضرت موسي(ع) پيامبر است، كليم الله است ولي خداوند مي خواهد او را در كنار عبدي از عباد خود قرار دهد. حضرت خضر(ع) نامش در قرآن نيامده در روايات است ولي عبد است. آيه 65 سوره كهف” فوجدا عبدا من عبادناءَ التينه رحمه من عندنا وعلمنه من لدنا علما” ( تا اينكه بنده اي از بندگان ما( خضر) را يافتند كه از جانب خود به او رحمتي عطا كرده و از نزد خود به او دانشي آموخته بوديم).

در اينجا مي فرمايد به او رحمتي عطا كرديم چرا چون عبد بود و پيامبر اسلام به عنوان عبدي كه در عبوديت به بالاترين مرتبه رسيده و بالاترين مقام، مقام عبوديت است، لذا مي فرمايد عبده و رسوله و آيات سوره فجر89 آيه هاي27- 28- 29 و 30 وقتي انسان اوج مي گيرد و به مقام مطمئنه مي رسد؛”يايتها النفس المطمئنه ارجعي الي ربك راضيه مرضيه فادخلي في عبدي و ادخلي جنتي”. مي فرمايد: پس به جمع بندگانم درآي ودر بهشت من داخل شو.

پس اگر به مقام ” دنا فتدلي فكان قاب قوسين او ادني” كه رسيدي( آيه 8 و 9 سوره نجم) داخل بندگان مي شوي و پيامبر خاتم اول عبد بود و بعد رسول( عبده و رسوله) و ارزش اين عبد آن است كه مي تواند معلم پيغمبري همچون موسي كليم الله شود. با اين همه مقام حضرت خضر خداوند مي فرمايد رحمتي از جانب ما به او داده شد ولي حضرت رسول اكرم(ص) رحمت عالميان است كه اين مقام والاي ايشان است و خداوند مي فرمايد:”تلك الرسل فضلنا بعضهم علي بعض”( آيه253 بقره) پاره اي از پيامبران را به پاره اي برتري داديم. بعضي از انبياي او را وارد رحمت كرديم، بعضي را رحمت عطا كرديم ولي پيامبر را مي فرمايد: او خود رحمت است و ما بايد ببينيم سر سفره كدام پيامبر نشسته ايم و اهل بيت او چه نعمت بزرگي براي ما هستند و ما چگونه بايد شكر اين نعمت الهي را به جا آوريم و اين راه بسته نيست چرا كه سلمان فارسي هم مي شود اهل بيت همين پيامبر ، پس افاضه حق محدوديت ندارد چون خدا محدود نيست، مگر خدا بخل دارد كه افاضه اش محدود باشد. مگر كمال لازمه اش سرايت كردن نيست
( افاضه داشتن). او كه مطلق كمال است پس از ناحيه مفيض در افاضه هيچ محدوديتي و حجابي وجود ندارد مگر از ناحيه مفاض در دريافت، كسي كه صلاحيت ندارد و آن هم درجه بندي دارد. كساني كه در عالم عبوديت حضرت حق به آن درجه رسيده اند كه افاضه حضرت حق به آنها به حدي است كه خودش مي شود مظهر رحمت حضرت حق . لذا شروع قرآن با بسم الله الرحمن الرحيم است. الله اسم ذات است اما در ميان هزار اسم حضرت حق كلمه رحمن و رحيم كه هر دو از رحمت است مطرح مي شود و آنهايي كه اهل فن هستند مي فرمايند: اسراري كه در اين ذكر نهفته شده و آثاري كه دارد و كيفيت اعدادي كه از رقم اين ذكر در مي آيد و بسياري مطالب كه فرموده اند( كه در اينجا جاي بحث ندارد) و 114 بار در قرآن تكرار شده، هوالاول و الاخر والظهر والباطن( حديد آيه 3) همه اينها در
بسم الله الرحمن الرحيم است چون همه در رحمت است وتجلي و افاضه حضرت حق در سطح عمومي رحمت عامه است و در سطح خصوصي رحمت خاصه است و بالاترين آن رحمت عالمين است و اين انسان است كه وجود جسمي اش مي شود ناسوتي، وجود نفساني اش مي شود ملكوتي، وجود عقل مجرد روحي اش مي شود جبروتي، لذا مي تواند از جبرائيل بالاتر برود و مي تواند از حيوان پست تر شود و اين ويژگي در انسان است و حضرت جبرائيل به پيامبر اكرم(ص) مي فرمايد: اگر بالاتر بيايم بالم مي سوزد و اين است مقام انسان كامل و همه را اين وجود انسان يكجا دارد( عقل و شهوت به معناي كلي كلمه) عقل مي گويد عالم بالا را ببين
( ما زبالاييم و بالا مي رويم). ما ملكوتي و جبروتي هستيم، مال اينجا نيستيم و مولا علي (ع) در نهج البلاغه حكمت 3 و 2 فيض الاسلام مي فرمايد:” عجب المرء بنفسه احد حساد عقله” يعني عقل در شرايطي مي شود اماره به سوء و در شرايطي مي شود مطمئنه. عقل يكي است ولي در شرايطي به سمت خدا و در شرايطي به سمت شيطان مي رود و عقل مي شود ابزار شهوت. عقل يك رحمت عام الهي است كه خداوند به همه داده است و رسالت انبيا در اين است كه عقل انسان ها را بر شهوت آنها غلبه دهند و لذا ما چشم ،گوش، زبان و … داريم اما عقل مي گويد كه كجا نگاه كن، چه بگو، چه بشنو و … عقل را پيامبر هدايت مي كند و رحمت للعالمين كاري مي كند تا در مسير كمال الهي عقل به حدي رشد كند كه خود داخل رحمت شود يا عطاء رحمت شود و يا خود رحمت شود. پس همه انبياء آمده اند كه ما را كه داراي رحمانيت حق هستيم به رحيميت حق برساند و اين است هدف بعثت انبيا (ع). حال سئوال اينجا است چرا به رحيميت نرسيده ايم؟

همه ما جلوه رحمانيت حضرت حق هستيم و مي فرمايد همه را براي تو آفريدم و تو را براي خودم و با اراده تشريعي، رحمت رحيميه حق را در ك مي كنيم؛ با اراده تكويني رحمت رحمانيه را درك كرده ايم( كن فيكون، فرمود ايجاد شو شديم) . در تكويني كن فيكون بود و اراده ما دخلي نداشت اما در تشريعي بايد پذيرا باشيم، مشتاق باشيم تا درك كنيم. پدري دلسوز مي گويد فرزندم زير پوشش من نمي آيد و مي دانم بدبخت مي شود، هركاري مي كنم نمي آيد. امام
صادق (ع) در كتاب من لايحضره الفقيه جلد ششم حديث 5875 مي فرمايد: اين بلاي انسان ها براي ما خيلي بزرگ است وقتي دعوت مي كنيم اجابت نمي كنند، وقتي راهنمايي مي كنيم نمي پذيرند، اگر رهايشان كنيم به حال خودشان با غير ما به جايي نمي رسند كه بايد برسند. پس پيامبر مبعوث شد كه اين نعمت الهي را به انسان ها برساند لذا سلمان فارسي رسيد و عموي پيامبر نرسيد و در اين راه پيامبر چه زحمت ها كشيد كه مي فرمايد هيچ پيامبري به اندازه من اذيت نشد و چه ها كه نكردند با او… و لذا براي رسيدن به رحمت خاص الهي انبيا با توجه به وحي الهي راه هايي را پيش روي ما گذاشته اند. آيه 132 آل عمران- و اطيعوالله و الرسول لعلكم ترحمون- و خدا و پيامبر را فرمان بريد تا مورد رحمت قرار گيريد. خود پيامبر رحمت است . مثالي بزنيم: يكي كتابدار است ولي از محتواي كتاب هيچ نمي داند: يكي كتابخوان است ولي كتابدان نيست ، يكي كتابدان است ولي خود كتاب مجسم نيست ولي كسي خود مي شود كتاب يعني آن قدر از حقايق كتاب در وجودش ريخته شده كه خود كتاب مجسم است.مثلا مي گويند فلاني تاريخ سيار است، فلاني دائره المعارف است. قرآن كريم كه جلوه هدايت تشريعي حضرت حق در اين عالم است، آخرين كتاب است، كامل ترين كتاب است ، برترين كتاب است. آيه 115 سوره انعام- وتمت كلمت ربك صدقا وعدلا… وسخن پروردگارت از لحاظ صدق وعدل، تمام و كمال است وكلمات او را تغيير دهنده اي نيست…

بعضي از ما قرآن داريم ولي قرآن خوان نيستيم، بعضي قرآن را مي خوانند ولي قرآن دان نيستند. بعضي ها آن قدر مطالعه در قرآن مي كنند( غور مي كنند) كه قرآن دان هستند و از اين بالاتر چيست؟ سوره عنكبوت آيه 49- بل هو آيات بينت في صدور الذين اوتوالعلم… بلكه آن آياتي روشن است كه در سينه دانشوران جاي دارد، آيات ما را جز ستمكاران انكار نمي كنند. امير المومنين فرمودند: من قرآن ناطق هستم( اين در مورد كتاب خدا) اما در مورد صفات خدا بعضي ها داناي صفات الهي اند. بعضي ها به اندازه قدرتشان داراي صفات الهي هستند. صفات رحمان و رحيم در وجود پيامبر به طور كامل تجلي پيدا كرده و مي خواهد آن را در مردم ايجاد كند چون خود رحمه للعالمين است و مي خواهد دست مردم را بگيرد. در واقع پيامبر به اذن خدا داراي ولايت تكويني است و مي تواند به اذن الله در خلقت تاثير بگذارد. همان طوركه حضرت عيسي (ع) مرده را زنده مي كرد، پيامبر به اذن الله در رحمت رحيميه مخلوقات را افاضه مي كند، مس وجود را تبديل به طلا مي كند و امام عصر(عج) هم به اذن خدا اين توان را دارا مي باشند. پس جلوه رحمت رحمانيه حضرت حق در پيامبر، همين طور جلوه رحمت رحيميه حضرت حق در پيامبر و تصرف در كائنات به صورت ولايت تكويني ، تصرف در كائنات به صورت ولايت تشريعي به اذن الله و دريد قدرت پيامبر است. سلمان و فضه كنيز حضرت زهرا(س) به اندازه قدرت وتوان خود اين كار را مي كردند، پس اينها جلوه رحمانيت حضرت حق را پيدا كرده اند، اگر فضه مس وجود را طلا مي كند جلوه رحمت رحيميه حضرت حق است.

حالا مي گويند همه مي توانند به اين درجه برسند، البته به اندازه اي كه اطاعت و بندگي مي كنند و عبد هستند، از رحمت رحمانيه برخوردار مي شوند. آيا مرحوم شيخ حسنعلي نخودكي نعوذ بالله پيامبر بود؟ او يك انساني بود كه به اندازه اطاعتش جلوه اي از رحمت خدا را داشت. او در مشهد از خدا مي خواهد، بيمار در شهري ديگر بهبود پيدا مي كند(مفصل آن در خاطرات ايشان مطالعه شود) و ديگر اني از اين قبيل فراوانند. اين جلوه حضرت حق است. مگر مي شود منكر آن شد ، قرآن آمده راه را نشان دهد، پيامبر مبعوث شد تا هدايت كند. آيه 155 سوره انعام” و هذا كتب انزالناه مبارك فاتبعوه واتقوالعلكم ترحمون” ( و اين مبارك كتابي است كه ما آن را نازل كرديم پس پيرو آن باشيد وتقوا پيشه كنيد. اميد كه شما مشمول رحمت(خدا) گرديد.)

عده اي اين مبارك( بركت) را در پول، مقام وامور دنيوي مي بينند و مي گويند عجب روز مباركي بود و بركت داشت وعده اي قريب 50 سال شب زنده داري مي كنند و سحرها ناله مي زنند، روزها روزه مي گيرند تا آن سحر مبارك را ببينند و لحظه اي چشمشان روشن شود به ديدار يك زنده دلي كه سر راهشان قرار بگيرد وبهره اي ببرند…

تا اينجا نتيجه اينكه در آيات 132 آل عمران و 155 انعام راه رسيدن به رحمت الهي را در اطاعت از خدا و پيامبر وتقوا و پيروي از قرآن معرفي فرموده است. و تاكيد بر مطالب فوق آيه 62 و 63 سوره اعراف ( در رابطه با حضرت نوح (ع) كه به قول قرآن 950 سال چه سختي ها و مشكلات را با صبر برطرف كرد و خم به ابرو نياورد) . قرآن مي فرمايد: ( پيام هاي پروردگار خويش را به شما مي رسانم و اندرزتان مي دهم و از خدا چيزهايي مي دانم كه شما نمي دانيد.) رسالتش چيست؟ بيان نصايح و اندرز ونشان دادن راه هدايت …” لينذروكم ولتتقوا و لعلكم ترحمون” . ( آيا تعجب كرديد كه به مردي از خودتان ذكر و پندي از جانب پروردگارتان آمده كه شما را هشدار دهد و براي اينكه پرهيزكار شويد و شايد مورد رحمت قرار گيريد” . و لذا راه پيشنهادي براي مورد رحمت قرار گرفتن پرهيزكار شدن است. پس رسالت عامل رحمت الهي است و پيامبر خاتم خود رحمت است بر عالميان … سوره اسراء آيه 82″ و ننزل من القرآن ما هو شفاء و رحمه للمومنين ولايزيد الظالمين الاخسارا”. همين كتاب كه باعث رحمت است، مي خواهيم اگر مومن باشيم از رحمتش برخوردار شويم اما اگر ظالم شديم نه تنها به رحمت نمي رسيم بلكه خسران هم مي ورزيم. پس مورد رحمت قرار گرفتن شرايطي مي خواهد كه در اينجا مي فرمايد بايد مومن باشي. همچنانكه در سوره عصر مي فرمايد:”والعصر ان الانسان لفي خسر الا الذين امنوا وعملو الصلحت و تواصوا بالحق وتواصوا بالصبر” . اينجا هم مي فرمايد: با قسم هم مي فرمايد مگر كساني كه ايمان بياورند و عمل صالح انجام دهند… پس بايد مومن شد و عمل صالح را شناخت و همه اينها كه راه نجات بشريت است در بعثت انبيا مي باشد. و باز قرآن مي فرمايد: سوره فتح آيه 17…” و من يطع الله و رسوله يدخله جنت تجري من تحتها الا نهر و من يتول بعد به عذابا اليما” (هركه اطاعات كند خدا و رسول او وي را در باغ هايي داخل مي كند كه از پاي درختانش نهرها جاري است و هركه سر بتابد او را به عذابي دردناك عذاب مي كنند) . اينجا بحث كسي است كه ايمان دارد و اطاعت خدا و رسول را مي كند به جهت ورود به بهشت وترس از جهنم و اين درجه اي از ايمان است كه مخصوص تاجران و ترسايان است. اما در جاي ديگر مي فرمايد:(سوره احزاب آيه 71)،”ومن يطع الله و رسوله فقد فاز فوزا عظيما” ( هركه خدا و رسولش را اطاعت كند قطعا به كاميابي بزرگي رسيده است.). اينجا مي فرمايد اطاعت از خدا و رسول كاميابي بزرگي در پيش دارد، نمي فرمايد وارد بهشت مي شويد. پس در اينجا شخص مومن خود خدا را مي خواهد، به بهشت وجهنم كاري ندارد و خداوند به او فوز عظيم مي دهد كه آن رحمت الهي است كه وارد رحمت خاص الهي مي شود. پس پيامبران (ص) مبعوث به رسالت شده اند تا ما را به رحمت الهي وارد كنند…

مطالبي كه عرض شد و آياتي كه بيان شد فقط اشاره اي بود كه اهل تحقيق و بنده حقير به دنبال دستيابي به اسرار موجود در آن تلاش كنيم. در پايان از خدا مي خواهيم كه به لطف پيامبرانش بخصوص پيامبر خاتم(ص) و ائمه اطهار(ع) و امام زمان(عج) وعلما و بزرگان دين و دعاي خير پدر و مادران، ما را وارد رحمت خود گرداند و ما را به مقام شهدا و صالحين برساند.

اعمال شب و روز عید مبعث

شب مبعث از شب ‌های متبرّكه است و برای آن اعمالی ذكر كرده‌اند:

1- در مصباح از حضرت ابوجعفر امام جواد علیه السلام روایت شده كه فرمود در رجب شبى است كه از آنچه كه بر آن آفتاب می‌تابد؛ بهتر است و آن شب بیست و هفتم رجب است كه در صبح آن پیغمبر خدا صَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَ آله به رسالت مبعوث گردید و براى آن شب اعمالی است كه اگر شیعه‌ ای از ما آن اعمال را در آن شب انجام دهد اجر عمل شصت سال می‌برد. خدمت آن حضرت عرض شد كه عمل در آن شب چیست فرمود: پس از نماز عشاء هر ساعتى از شب را تا پیش از نیمه آن كه بیدار شو و دوازده ركعت نماز اقامه کن و در هر ركعت حمد و سوره‌اى از سوره‌هاى كوچك مفصّل (و مفصّل ازسوره محمّد است تا آخر قرآن) بخوان. نمازها دو ركعتی هستند. پس از هر دو ركعت بعد از سلام؛ هفت مرتبه سوره حمد، هفت مرتبه مُعَوَّذَتَیْن، و سوره‌های توحید و قُلْ یا اَیُّها الْكافِرُونَ هر كدام هفت مرتبه، و سوره قدر و آیة الكرسى هر كدام را هفت مرتبه بخوان. و بعد از اتمام نماز دعای ذیل خوانده شود:

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى ؛ ستایش خاص خدایى است كه

لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَلَمْ یَكُنْ لَهُ شَریكٌ فى الْمُلْكِ وَ لَمْیَكُنْ لَهُ وَلِىُّ مِنَ نگیرد فرزندى و نیست براى او در فرمانروایى شریكى و نیست برایش یاورى از

الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبیراً اَللّهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِمَعاقِدِ عِزِّكَ عَلَى اَرْكانِ؛ خوارى و به بزرگى كامل بزرگش شمار خدایا از تو خواهم به حق چیزهایى كه موجبات عزتت بر پایه هاى؛ عَرْشِكَ و َمُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ كِتابِكَ وَ بِاسْمِكَ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ؛ عرشت مى باشد و به حق سرحد نهایى رحمتت از كتابت و به نام بزرگتر بزرگتر

الاْعْظَمِ وَ ذِكْرِكَ الاْعْلىَ الاْعْلىَ الاْعْلى وَ بِكَلِماتِكَ التّامّاتِ اَن ْ؛ بزرگترت و به حق ذكرت كه والاتر و برتر و اعلى است و به كلمات تام و تمامت كه تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اَنْ تَفْعَلَ بى ما اَنْتَ اَهْلُهُ.

پس بخوان هر دعائى درود فرستى بر محمد و آلش و انجام دهى درباره من آنچه را تو شایسته آنى.

2- انجام غسل در این شب مستحبّ است.

3- زیارت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام كه افضل اعمال این شب است.

ابو عبدالله محمد بن بطوطه یكى از علماء اهل سنت است و در ششصد سال پیش از این زمان زندگی می‌كرده است. وی در سفرنامه خود كه معروف است به رحله ابن بطوطه روی توُرود خود از مكه معظمه به نجف اشرف را ذكر كرده است. وی می‌نویسد اهل این شهر تمامى رافضى(شیعه) هستند و از براى این روضه مباركه كراماتى ظاهر شده از جمله آن كه در شب بیست و هفتم ماه رجب كه نام آن شب نزد اهل آنجا لَیْلَةُ الْمَحْیا است از عراقین و خراسان و بلادِ فارس و رُوم هر شَل و مفلوج و زمین‌گیرى كه هست را به حرم می‌آورند كه تعداد آنها قریب سى چهل نفر است. این مبتلایان را پس از نماز عشاء مى‌آورند را كنار ضریح مقدّس و مردم جمع مى‌شوند و منتظرند كه خوب شدن و برخاستن آنها را ببینند. این جماعت مردم بعضى نماز مى‌خوانند و بعضى ذكر مى‌گویند و بعضى قرآن تلاوت مى‌كنند و بعضى تماشاى روضه مى‌كنند تا آن كه نصف یا دو ثلث بگذرد. از شب آن وقت جمیع این مبتلایان و زمین گیران كه قادر به حركت و برخاستن نبودند برمی‌خیزند در حالی كه صحیح و تندرست مى‌باشند و بیماری در آنها وجود ندارد و مى‌گویند “لا اِلهَ اِلا اللّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ عَلَىُّ وَلىّ ُاللّهِ و این امریست مشهور است.

من خودم آن شب را در آنجا درك نكرده ‌ام لكن از مردم ثقه كه اعتماد بر قول آنها بود شنیدم و هم دیدم در مدرسه‌اى كه مهمانخانه آن حضرت است سه نفر زمینگیر كه قادر به حركت نبودند یكى از اهل روم و دیگرى از اهل اصفهان و نفر سوم از اهل خراسان بود. از آنها پرسیدم چگونه شما خوب نشده‌اید و اینجا مانده‌اید؟! گفتند ما به شب بیست و هفتم نرسیده‌ایم و همین جا مانده‌ای شب بیست و هفتم آینده كه شفا بگیریم و از براى این شب بسیاری از مردم شهرها جمع مى‌شوند و بازار بزرگى اقامه مى‌شود تا مدّت ده روز فقیر گویدی مبادا استِبْعاد كنى این مطلب را همانا معجزات و كراماتى كه از این مشاهد مشرّفه بروز كرده و به تواتر رسیده زیاده از آن است كه احصا شود و در ماه شوّال گذشته سنه هزار و سیصد و چهل و سه در حرم مطهّر حضرت ثامن الا ئِمّة الهُداة و ضامِنُ الاَمَّةِ العُصاةِ مَوْلانا اَبُو الْحَسَنِ عَلِىُّ بْنُ مُوسى الرِّضا صَلَواتُ اللّهِ عَلَیْهِ سه نفر زن كه هر كدام به سبب مرض فلج و نَحْو آن زمینگیر شده بودند و اطبّاء و دكترها از معالجه آنها عاجز شده بودند شفا یافتند و این معجزات از آن قبر مطهّر بر همه واضح و آشكارا گردید مانند نمودار شدن خورشید در آسمان. مثل باز شدن دَرِ دروازه نجف اشرف بر روى عرب‌هاى بادیه و به حدِّى این مطلب واضح بود كه نقل شد دكترهایى كه مطلّع بر مرض‌هاى آن زن‌ها بودند تصدیق نمودند با آن كه در این باب خیلى دقیق بودند بلكه بعضى از آنها تصدیق خود را بر شفاء آنها نوشتند. وَ لَقَدْ اَجادَ شَیْخُنا الحُرُّ العامِلى فى اُرْجُوزَتِهیِ

4-شیخ كفعمى در بلد الامین فرموده كه در شب مبعث این دعا را خوانده شود:

“اَللّهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِالتَّجَلِىِ الاْعْظَمِ فى هذِهِ اللَّیْلَةِ مِنَ الشَّهْرِالْمُعَظَّمِ وَالْمُرْسَلِ؛ خدایا از تو می‌خواهم به حق بزرگترین تجلى (تو) در این شب از این ماه بزرگ و به حق آن فرستاده الْمُكَرَّمِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اَنْ تَغْفِرَ لَنا ما اَنْتَ بِهِ مِنّا اَعْلَمُ؛ گرامى كه درود فرستى بر محمد و آلش و بیامرزى براى ما آنچه را تو بدان از ما داناترى یا مَنْ یَعْلَمُ وَلا نَعْلَمُ اَللّهُمَّ بارِكْ لَنا فى لَیْلَتِنا هذِهِالَّتى بِشَرَفِ؛اى كه مى‌دانى و ما نمى‌دانیم خدایا مبارك گردان بر ما در این شبى كه بهواسطه شرافتالرِّسالَةِ فَضَّلْتَها وَبِكَرامَتِكَ اَجْلَلْتَها وَبِالْمَحَلِّالشَّریفِ اَحْلَلْتَها؛رسالت آن را فضیلت دادى و به كرامت خویش بزرگش كردى و به جاى باشرافتى درشآوردىاَللّهُمَّ فَاِنّا نَسْئَلُكَ بِالْمَبْعَثِ الشَّریفِ وَالسَّیِّدِاللَّطیفِ وَالْعُنْصُرِ؛خدایا پس از تو خواهیم به آن بعثت شریف و آن آقاى بالطف و عنصرالْعَفیفِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَ اَنْ تَجْعَلَاَعْمالَنا فى هذِهِ؛پارسا كه درود فرستى بر محمد و آلش و قرار دهى اعمال ما را درایناللَّیْلَةِ وَفى سایِرِ اللَّیالى مَقْبُولَةً وَذُنُوبَنا مَغْفُورَةًوَحَسَناتِنا؛شب و در سایر شب‌ها پذیرفته درگاهت و گناهانمان را آمرزیده و نیكی‌هایمان راموردمَشْكُورَةً وَسَیِّئاتِنا مَسْتُورَةً وَقُلوُبَنا بِحُسْنِ الْقَوْلِمَسْرُورَةً؛قدردانى و بدی‌هایمان را پوشیده و دل‌هامان را به گفتار نیكخرسندوَاَرْزاقَنا مِنْ لَدُنْكَ بِالْیُسْرِ مَدْرُورَةً اَللّهُمَّ اِنَّكَتَرى وَلا تُرى؛و روزی‌هایمان را از نزد خود به آسانى فراوان، خدایا تو مى‌بینى ولى خودتدیده نمى‌شوىوَاَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الاْعْلى وَاِنَّ اِلَیْكَ الرُّجْعى وَالْمُنْتَهىوَاِنَّ لَكَ؛و تو در بلندترین دیدگاهى و بهطور مسلم بازگشت و پایان بهسوى توستوالْمَماتَ وَالْمَحْیا وَاِنَّ لَكَ الاْخِرَةَ وَالاُْولى اَللّهُمَّ اِنّانَعُوذُ بِكَ اَنْ؛مرگ و زندگى بهدست تو است و انجام و آغاز از آن تو است خدایا ما به تو پناهمى‌بریم ازنَذِلَّ وَنَخْزى وَاَنْ نَاءتِىَ ما عَنْهُ تَنْهى اَللّهُمَّ اِنّانَسْئَلُكَ الْجَنَّةَ؛خوار شدن و رسوایى و دست زدن به كارى كه تو آنرا قدغن كرده‌ا‌ى خدایا ما ازتو درخواست بهشت رابِرَحْمَتِكَ وَنَسْتَعیذُ بِكَ مِنَ النّارِ فَاَعِذْنا مِنْهابِقُدْرَتِكَ وَنَسْئَلُكَ مِنَ؛به رحمتت داریم و پناه جوییم به تو از آتش دوزخ پس ما را به قدرت خویش ازآتش پناه ده و از توالْحُورِ الْعینِ فَارْزُقْنا بِعِزَّتِكَ وَاجْعَلْ اَوْسَعَ اَرْزاقِناعِنْدَ كِبَرِ سِنِّنا؛حور العین درخواست كنیم پس به عزت خویش روزیمان گردان و وسیع‌ترین روزى ما رادر هنگام پیرى ما قرار دهوَاَحْسَنَ اَعْمالِنا عِنْدَ اقْتِرابِ اجالِنا وَاَطِلْ فى طاعَتِكَ وَمایُقَرِّبُ؛و بهترین اعمال ما را هنگام نزدیك شدن مرگمان مقرر دار و طولانى كن عمر مارا در طاعت خود و در آنچه موجب تقرباِلَیْكَ وَیُحْظى عِنْدَكَ وَیُزْلِفُ لَدَیْكَ اَعْمارَنا وَاَحْسِنْ فىجَمیعِ؛درگاهت شود و سبب بهره‌مندى نزد تو و نزدیكى تو گردد و در تماماَحْوالِنا وَاُمُورِنا مَعْرِفَتَنا وَلا تَكِلْنا اِلى اَحَدٍ مِنْخَلْقِكَ فَیَمُنَّ عَلَیْنا؛احوال و كارهاى ما معرفتمان را كامل و نیكو گردان و ما را به هیچیك از خلقخود وامگذار كه بر سر ما منت گذاردوَتَفَضَّلْ عَلَیْنا بجَمیعِ حَوایِجِنا لِلدُّنْیا وَالاْخِرَةِ وَابْدَاْبِاباَّئِنا وَاَبْناَّئِنا؛وبرما تفضل فرما به برآوردن تمام حاجت‌هاى دنیاوآخرت ما و آغاز كن در تمامآنچه ما براى خودمان از توخواستیم براى پدران و فرزندانمانوَجَمیعِ اِخْوانِنَا الْمُؤْمِنینَ فى جَمیعِ ما سَئَلْناكَ لاِنْفُسِنا یااَرْحَمَ؛و همه برادران مؤ من ما اى مهربانترینالرّاحِمینَ اَللّهُمَّ اِنّا نَسْئَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظیمِ وَمُلْكِكَالْقَدیمِ اَنْ؛مهربان‌ها خدایا از تو خواهیم به حق نام بزرگت و فرمانروایى دیرینه‌اتكهتُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاَنْ تَغْفِرَ لَنَا الذَّنْبَالْعَظیمَ اِنَّهُ لا؛درود فرستى بر محمد و آل محمد و اینكه بیامرزى براى ما گناه بزرگ ما را كهبهراستىیَغْفِرُ الْعَظیمَ اِلا الْعَظیمُ اَللّهُمَّ وَهذا رَجَبٌ الْمُكَرَّمُالَّذى اَكْرَمْتَنابِهِ؛نیامرزد بزرگ را مگر شخص بزرگ. خدایا این ماه رجب است كه گرامى است و همانماهى است كه ما را بدان گرامى داشتهاَوَّلُ اَشْهُرِ الْحُرُمِ اَكْرَمْتَنا بِهِ مِنْ بَیْنِ الاُْمَمِ فَلَكَالْحَمْدُ یا ذَاالْجُودِ؛نخستین ماه محترمى است كه ما را از میان همه امت‌ها بدان گرامى داشتى پسستایش خاص تو است اى صاحب جودوَالْكَرَمِ فَاَسْئَلُكَ بِهِ وَبِاسْمِكَ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِالاْعْظَمِ الاْجَلِّ الاْكْرَمِ؛و بزرگوارى پس از تو خواهیم بدین ماه و به حق نام اعظم و …… و اجل اكرمتوالَّذى خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فى ظِلِّكَ فَلا یَخْرُجُ مِنْكَ اِلىغَیْرِكَ اَنْ تُصَلِّىَ؛كه آنرا آفریدى و در سایه‌ات مستقر گردید و آن نام از تو به دیگرى نرسد كهدرود فرستىعَلى مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَیْتِهِ الطّاهِرینَ وَاَنْ تَجْعَلَنا مِنَالْعامِلینَ فیهِ؛بر محمد و خاندان پاك او و قرار دهى ما را از كسانى كه در اینماهبِطاعَتِكَ وَالاْمِلینَ فیهِ لِشَفاعَتِكَ اَللّهُمَّ اهْدِنا اِلىسَواَّءِ السَّبیلِ؛به طاعت تو عمل كنیم و آنانكه در این ماه آرزوى شفاعت تو را دارند خدایا مارا به راه راست راهنمایى فرماوَاجْعَلْ مَقیلَنا عِنْدَكَ خَیْرَ مَقیلٍ فى ظِلٍّ ظَلیلٍ وَمُلْكٍ جَزیلٍفَاِنَّكَ؛و قرار ده جایگاه ما را در نزد خود بهترین جایگاه در سایه همیشگى رحمتت وسلطنت باعظمتت زیرا كه توحَسْبُنا وَنِعْمَ الْوَكیلُ اَللّهُمَّ اقْلِبْنا مُفْلِحینَ مُنْجِحینَغَیْرَ مَغْضُوبٍ؛ما را كافى هستى و نیكو وكیلى هستى خدایا ما را برگردان به حال رستگارى وكامیابى كه نه در زمره غضب شدگان باشیمعَلَیْنا وَلا ضاَّلّینَ بِرَحْمَتِكَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ اَللّهُمَّاِنّى اَسئَلُكَ؛و نه از جمله گمراهان به رحمتت اى مهربان‌ترین مهربانان خدایا از توخواهمبِعَزاَّئِمِ مَغْفِرَتِكَ وَبِواجِبِ رَحْمَتِكَ السَّلامَةَ مِنْ كُلِّاِثْمٍ وَالْغَنیمَةَ؛به حق وسائل حتمى آمرزشت و به آن رحمتت كه بر خویش واجب كردى كه مرا از هرگناهى سالم دارىمِنْ كُلِّ بِرٍّ وَالْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَالنَّجاةَ مِنَ النّارِاَللّهُمَّ دَعاكَ الدّاعُونَ؛و از هر نیكى بهره‌مند سازى و به بهشتم برسانى و از آتش دوزخ نجاتم بخشىخدایا خوانندگان تو را خواندندوَدَعَوْتُكَ وَسَئَلَكَ السّاَّئِلُونَ وَسَئَلْتُكَ وَطَلَبَ اِلَیْكَالطّالِبُونَ؛و من نیز خواندمت و درخواست كنندگان از تو خواستند و من نیز از تو خواستم وجویندگان از تو جویا شدندوَطَلَبْتُ اِلَیْكَ اَللّهُمَّ اَنْتَ الثِّقَةُ وَالرَّجاَّءُ وَاِلَیْكَمُنْتَهَى الرَّغْبَةِ فِى؛و من هم تو را جویا شدم خدایا تویى مورد اعتماد و امید و بسوى تو است آخرینمرحله میل و اشتیاق درالدُّعاَّءِ اَللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَاجْعَلِ الْیَقینَفى قَلْبىدعاء؛ خدایا درود فرست بر محمد و آلش و بنه یقین را در دلموَالنُّورَ فى بَصَرى وَالنَّصیحَةَ فى صَدْرى وَذِكْرَكَ بِاللَّیْلِوَالنَّهارِ؛و روشنى در دیده‌ام و خیرخواهى در سینه‌ام و ذكر خود را در شب وروزعَلى لِسانى وَرِزْقاً واسِعاً غَیْرَ مَمْنُونٍ وَلا مَحْظُورٍفَارْزُقْنى؛بر زبانم و روزى وسیع بى منت و بى مانعى روزیم گردانوَبارِكْ لى فیما رَزَقْتَنى وَاجْعَلْ غِناىَ فى نَفْسى وَرَغْبَتىفیما؛و در آنچه نصیبم كرده‌اى بركت ده و بى‌نیازى مرا در نفس خودم قرار ده واشتیاقم را بدانچهعِنْدَكَ بِرَحْمَتِكَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.پس به سجده برو وبگوی اَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذىهَدانا لِمَعْرِفَتِهِ وَخَصَّنا بِوِلایَتِهِ وَوَفَّقَنا لِطاعَتِهِ؛ستایش خاص خدایى است كهما را به معرفت خویش راهنمایى كرد و به دوستى خویش مخصوص گردانید و به طاعتشموفق داشت خدا را شكر.سپس صد مرتبهشُكْراً شُكْراًگفته شود.پس سر از سجود بردار و بگوی اَللّهُمَّ اِنّى قَصَدْتُكَ بِحاجَتىوَاعْتَمَدْتُ؛خدایا من براى حاجتم تو را قصد كردم و درموردعَلَیْكَ بِمَسْئَلَتى وَتَوَجَّهْتُ اِلَیْكَ بِاَئِمَّتى وَسادَتىاَللّهُمَّ انْفَعْنا؛خواسته‌ام بر تو اعتماد كردم و به وسیله پیشوایان و سرورانم بهسوى تو روآوردمخدایابِحُبِّهِمْ وَاَوْرِدْنا مَوْرِدَهُمْ وَارْزُقْنا مُرافَقَتَهُمْوَاَدْخِلْنَا الْجَنَّةَ فى؛به دوستى ایشان مارا سودمند كن ودر جایگاه آنها واردمان كن و همنشینى ایشانرا روزى ما گردان و در زمره آنان ما را داخل بهشت گردانزُمْرَتِهِمْ بِرَحْمَتِكَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.به رحمتت اى مهربان‌ترین مهربانان.

اعمال روز عید مبعث

این عید از جمله اعیاد عظیمه است و روزى است كه حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَ آله در آن روز به رسالت مبعوث گردید و جبرئیل به پیغمبرى بر آن حضرت نازل شد و براى آن روز چند عمل وارد شده است .

1-غسل

2- روزه و كه آن یكى از چهارروزى است كه در تمام سال امتیاز دارد براى روزه گرفتن و برابر است با روزه هفتادسال.

3- بسیار صلوات فرستادن.

4- زیارت حضرت رسول و امیرالمؤمنین علیهما وآلهماالسَّلامُ.

5-در مصباح از رَیّان بن الصّلترویت است كه حضرتامام جواد علیه السلام در زمانیكه در بغداد بود روز نیمه رجب و روز بیست و هفتم راروزه گرفت و جمیعاطرافیان آنحضرت روزه گرفتند و ما را امر فرمود كه بجا آوریم دوازدهركعت نماز كه خوانده شود در هر ركعت حمد و سوره و بعد از فراغ از نمازها خوانده شودهر یك از حمد و توحید و مُعَوَّذَتین چهار مرتبه و لا اِلهَ اِلا اللّهُ واللّهُاَكْبَرُ وَسُبْحانَ اللّهِ وَالْحَمْدُلِلّهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَاِلاّبِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ چهار مرتبه اللّهُ اللّهُ رَبِّى لا اُشْرِكُبِهِ شَیْئا چهار مرتبه لا اُشْرِكُ بِرَبِّى اَحَدا چهار مرتبه.

6- ازجناب ابوالقاسم حسین بن رُوح رَحَمهُاللّهُرویت شدهكه دراین روز دوازده ركعت نماز مى‌خوانىكهدر هر ركعت حمد وسوره‌اى كه آسان باشدمی‌خوانیو تشهّدمى‌خوانى و سلام مىدهى و مىنشینى و مىگویى بین هر دوركعت؛

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَلَمْ یَكُنْ لَهُشَریكٌ فى الْمُلْكِ ؛

ستایش خاص خدایى است كه فرزندى براى خود نگرفته و شریكى در فرمانروایىنداردوَلَمْ یَكُنْ لَهُ وَلِىُّ مِنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبیراً یا عُدَّتىفى مُدَّتىیا؛و یاورى از خوار شدن ندارد (چون خوارى ندارد) و به كمال بزرگى او را یاد كناى توشه من در دوران عمرمصاحِبى فى شِدَّتى یا وَلیّى فى نِعْمَتى یا غِیاثى فى رَغْبَتىیا؛رفیق من در سختیم اى سرپرست من در نعمتم اى فریادرس من در آنچه خواهماىنَجاحى فى حاجَتى یا حافِظى فى غَیْبَتى یا كافِىَّ فى وَحْدَتىیا؛بر آرنده حاجتم اى نگهبان من در غیابم اى كفایت كننده‌ام در گوشه تنهایىاىاُنْسى فى وَحْشَتى اَنْتَ السّاتِرُ عَوْرَتى فَلَكَ الْحَمْدُ واَنْتَالْمُقیلُ؛همدمم در وحشتم تویى پرده پوش عیب‌هاى من پس ستایش تو را است و تویى نادیدهگیرندهعَثْرَتى فَلَكَ الْحَمْدُ وَاَنْتَ الْمُنْعِشُ صَرْعَتى فَلَكَ الْحَمْدُصَلِّ عَلى؛لغزشم پس ستایش تو را است و تویى برخیزاننده من هنگام افتادنم پس ستایش تورا است درود فرست برمُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاسْتُرْ عَوْرَتى وَآمِنْ رَوْعَتى وَاَقِلْنىعَثْرَتى؛محمد و آل محمد و بپوشان عیبم را و ایمنى بخش هراسم را و نادیده گیر لغزشمراوَاصْفَحْ عَنْ جُرْمى وَتَجاوَزْ عَنْ سَیِّئاتى فى اَصْحابِ الْجَنَّةِوَعْدَ؛و چشم بپوش از جرمم و بگذر از گناهانم در زمره بهشتیان بدانالصِّدْقِ الَّذى كانُوا یُوَعَدُونَ.وعده راستى كه بدانها داده شده.پس چون از نماز و دعا فارغ شدى مى‌خوانى هر یكاز حمد وتوحید و مُعَوَّذَتَیْن و قُلْ یا اَیُّهَا الْكافِرُونَو اِنا اَنْزَلناهُ و آیة الكرسى را هفت مرتبه و بعد مىگوئى لا اِلهَ اِلا اللّهُواللّهُ اَكْبَرُ وَسُبْحانَ اللّهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ هفتمرتبه و بعد مىگویى هفت مرتبه اللّهُ اللّهُ رَبَّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَیْئا و مىخوانى هر دعا كه خواهى .7- در اقبال و در بعض نسخ مصباحآمدهاست كه مستحبّ است دراین روز این دعا را بخوانندییا مَنْ اَمَرَ بِالْعَفْوِ وَالتَّجاوُزِ وَضَمَّنَ نَفْسَهُ الْعَفْوَوَالتَّجاوُزَ یا مَنْ؛اى كه دستور داده به عفو و گذشت و خود او هم عفو و گذشت (از گنهكاران را)ضمانت كرده‌اى كهعَفى وَتَجاوَزَ اُعْفُ عَنّى وَتَجاوَزْ یا كَریمُ اَللّهُمَّ وَقَدْاَكْدَى؛عفو كرده و گذشت فرمودى مرا مورد عفو و گذشت خویش قرار ده‌اى كریم خدایاجستجوالطَّلَبُ وَاَعْیَتِ الْحیلَةُ وَالْمَذْهَبُ وَدَرَسَتِ الاْمالُوَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ؛به جایى نرسید و راه چاره و رفتن بسته شد و آرزوها كهنه گشت و امید بریدهشداِلاّ مِنْكَ وَحْدَكَ لا شَریكَ لَكَ اَللّهُمَّ اِنّى اَجِدُ سُبُلَالْمَطالِبِ اِلَیْكَ؛جز از تو كه یكتایى و شریكى ندارى خدایا من بهخوبى مىیابم كه راه‌هاى جستجوبهسوى تومُشْرَعَةً وَمناهِلَ الرَّجاَّءِ لَدَیْكَ مُتْرَعَةً واَبْوابَالدُّعاَّءِ لِمَنْ دَعاكَ؛گشوده است و آبشخورهاى امید در نزد تو پر از آب است و درهاى دعاء براى كسىكه تو را بخواندمُفتَّحَةً وَالاِْسْتِعانَةَ لِمَنِ اسْتَعانَ بِكَ مُباحَةً وَاَعْلَمُاَنَّكَ لِداعیكَ؛باز است و یاریت براى آنكس كه از تو یارى خواهد آماده و مباح است و بهخوبى مىدانم كه تو آمادهبِمَوْضِعِ اِجابَةٍ وَللصّارِخِ اِلَیْكَ بِمَرْصَدِ اِغاثَةٍ وَاَنَّ فِىاللَّهْفِ اِلى؛اجابت دعاى خوانندگانت هستى و مهیاى فریادرسى فریادخواهان از درگاهت مى‌باشىو این را هم مىدانم كه در پناهندهجُودِكَ وَالضِّمانِ بِعِدَتِكَ عِوَضاً مِنْ مَنْعِ الْباخِلینَوَمَنْدُوحَةً عَمّا؛شدن به جود تو و اعتماد به وعده تو عوض كاملى از منع بخیلان و بىنیازىوسیعى است از آنچهفى اَیْدِى الْمُسْتَاْثِرینَ وَاَنَّكَ لا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ اِلاّاَنْ تَحْجُبَهُمُ؛در دست توانگران و ثروتمندان است و مىدانم كه تو از خلق خویش در حجاب نشوىمگر آنكه اعمال ایشانالاْعْمالُ دُونَكَ وَقَدْ عَلِمْتُ اَنَّ اَفْضَلَ زادِ الرّاحِلِ اِلَیْكَعَزْمُ اِرادَةٍ؛میان تو و ایشان حجاب قرا دهد و این را هم دانسته‌ام كه بهترین توشه كسى كهبه سوى تو كوچ كند یك تصمیم جدىیَخْتارُكَ بِها وَقَدْ ناجاكَ بِعَزْمِ الاِرادَةِ قَلْبى وَاَسْئَلُكَبِكُلِّ دَعْوَةٍ؛و نیرومندى است كه تو را بدان اختیار كند و با یك چنین تصمیمى دل من با توبراز و نیاز پرداخته از تو خواهم به حق هر دعائىدَعاكَ بِها راجٍ بَلَّغْتَهُ اَمَلَهُ اَوْصارِخٌ اِلَیْكَ اَغَثْتَصَرْخَتَهُ اَوْ مَلْهُوفٌ؛كه تو را دعا كرده بدان شخص امیدوارى كه به آرزویش رسانده‌اى یا فریادخواهىكه به درگاه تو فریادخواهى كرده و به دادش رسیدهمَكْرُوبٌ فَرَّجْتَ كَرْبَهُ اَوْ مُذْنِبٌ خاطِئٌ غَفَرْتَ لَهُ اَوْمُعافىً اَتْمَمْتَ؛یا دلسوخته گرفتارى كه تو گرفتاریش را بر طرف كرده یا گنهكار خطاپیشه‌اى كهتو او را آمرزیده‌اى یا تندرستى كه نعمتت نِعْمَتَكَ عَلَیْهِ اَوْ فَقیرٌ اَهْدَیْتَ غِناكَ اِلَیْهِ وَلِتِلْكَالَّدعْوَةِ عَلَیْكَ حَقُّ؛را بر او تمام كرده‌اى یا ندارى كه از توانگرى خود به او داده‌اى و چنیندعایى به درگاهت حقى پیدا كردهوَعِنْدَكَ مَنْزِلَةٌ اِلاّ صَلَّیْتَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍوَقَضَیْتَ حَوائِجى؛و در پیش تو منزلت و مقامى یافته كه درود فرستى بر محمد و آل محمد و برآورىحاجاتم راحَوائِجَ الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ وَهذا رَجَبٌ الْمُرَجَّبُ الْمُكَرَّمُالَّذى اَكْرَمْتَنا؛حاجات دنیا و آخرت و این ماه رجب المرجب و ماه گرامى است آن ماهىكهبِهِ اَوَّلُ اَشْهُرِ الْحُرُمِ اَكْرَمْتَنا بِهِ مِنْ بَیْنِ الاُْمَمِیا ذَاالْجُودِ وَالْكَرَمِ؛نخستین ماه محترم است و ما را بدان گرامى داشته‌اى از میان سایر امت‌ها اىصاحب جود و كرمفَنَسْئَلُكَ بِهِ وَبِاسْمِكَ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ الاْجَلِّالاْكْرَمِ الَّذى؛پس به حق این ماه از تو خواهم و به حق نام اعظم تو، آننام برتر و گرامى‌ترى كه آن راخَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فى ظِلِّكَ فَلا یَخْرُجُ مِنْكَ اِلى غَیْرِكَاَنْ تُصَلِّىَ عَلى؛آفریدى پس در زیر سایه رحمتت مستقر گردید و از تو به دیگرى نرسد كه درودفرستى برمُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَیْتِهِ الطّاهِرینَ وَتَجْعَلَنا مِنَ الْعامِلینَفیهِ بِطاعَتِكَ؛محمد و خاندان پاكش و قرار دهى ما را از كسانى كه در این ماه به طاعتت عملكنیموَالاْمِلینَ فیهِ بِشَفاعَتِكَ اَللّهُمَّ وَاهْدِنا اِلى سَواَّءِالسِّبیلِ وَاجْعَلْ؛و آنانكه در این ماه آرزوى شفاعت را دارند خدایا ما را به راه راست هدایتفرما و جایگاه ما رامَقیلَنا عِنْدَكَ خَیْرَ مَقیلٍ فى ظِلٍّ ظَلیلٍ فَاِنَّكَ حَسْبُناوَنِعْمَ الوَكیلُ؛در پیش خود بهترین جایگاه در زیر سایه همیشگیت قرار ده كه بهراستى تو ما رابسى و نیكو وكیلى هستىوَالسَّلامُ عَلى عِبادِهِ المُصْطَفَیْنَ وَصَلَواتُهُ عَلَیْهِمْاَجْمَعینَ اَللّهُمَّ؛و سلام بر بندگان برگزیده‌اش و درودهاى او بر ایشان همگى و نیزخدایاوَبارِكَ لَنا فى یَوْمِنا هَذَا الَّذى فَضَّلْتَهُ وَبِكَرامَتِكَجَلَّلْتَهُ وَبِالْمَنْزِلِ؛مبارك گردان براى ما در این روزى كه آن را برترى دادى و به كرامت خویش آن رابزرگ كردى و به جایگاه[الْعَظیمِ] الاْعْلى اَنْزَلْتَهُ صَلِّ عَلى مَنْ فیهِ اِلى عِبادِكَاَرْسَلْتَهُ؛بزرگ والاترى آن را جاى دادى درود فرست بر آن كس كه او را در این ماه به سوىبندگانت فرستادىوَبِالْمَحَلِّ الْكَریمِ اَحْلَلْتَهُ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ صَلوةًداَّئِمَةً تَكُونُ لَكَ؛و او را به مقام بزرگى درآوردى خدایا درود فرست بر او درودى همیشگى كه براىتوشُكْراً وَلَنا ذُخراً وَاجْعَلْ لَنا مِنْ اَمْرِنا یُسراً وَاخْتِمْ لَنابِالسَّعادَةِ اِلى؛سپاسگزارى باشد و براى ما ذخیره‌اى و قرار ده براى ما در كارمان آسانى و تاپایان عمرمان با خوشبختى ما رامُنْتَهى آجالِنا وَقَدْ قَبِلْتَ الْیَسیرَ مِنْ اَعْمالِنا وَبَلَّغْتَنابِرَحْمَتِكَ اَفْضَلَ؛مقرون دار و تو اى خدا براستى چنانى كه اعمال اندك ما را پذیرفتى و به رحمتخویش به بهترینآمالِنا اِنَّكَ عَلى كُلِّشَى ءٍ قَدیرٌ وَصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍوَآلِهِ وَسَلَّمَ؛آرزوهایمان رساندى همانا تو بر هر چیز توانایى و درود و تحیت خدا بر محمد وآلش باد.

“التماس دعا”

سلام بر مبعث، نوید وحدت حق ‏طلبان جهان از خاستگاه وحی!

سلام بر مبعث، فصل شکفتن گل سرسبد بوستان رسالت!

سلام بر مبعث، پیام خیزش انسان، از خاک تا افلاک!

به جسم مرده هستی دمیده جان امروز                   مكان شده یم انوار لامكان امروز

      طلوع كرده ز غار حرا مگر خورشید                      و یا زمین شده مسجود آسمان امروز

خجسته عیـد بشـر بــر بشـر مبارک باد

تمام شـد شـب هجـران سحر مبارک باد

خجستـه بــعثت پیغامبــر مبــارک باد

به جن و انس و ملک، این خبر مبارک باد

پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله :

حق را بگو و در راه خدا از ملامت هیچ ملامت گرى نهراس .

(كنزالعمّال: ح 43555 )

درود بر رحمت جهانی پیامبر مهربانی که وجب به وجب زمین، متبرک از نام اوست.

چه شور پرحلاوتی است در نام محمد! سرشار است عالم هستی تا ابد از مستی نافه بگشوده نام محمد.

بخــوان محمّـد! آوای تــو صــدای خداست                   بخوان بخوان که از اوّل بشر تو را می‌خواست

قیـام کـن کـه قیــامت قیــامتِ کبــراست                    قیام کــن کــه کنـد عدل با تو قامت راست

پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله:

همه شما از نسل آدم هستید و آدم از خاك است و ارجمندترین شما نزد خدا پرهیزكارترین شما است .

(تفسیر قمى: 2/322 )

تحقق وعده الهی در وجود پاک صاحب خُلق عظیم، گرامی باد!

به چشم دل همه جا نقش جای پای خداست                       به نی نوای وجودم چو نی، نوای خداست

الا تمام جهان گوش، گوش تا شنوید                        زبان، زبان محمد، صدا صدای خداست

چه زیباست، چادر سبز رسالت بر آسمان آبی هدایت!

چه دیدنی است پرواز کبوتران مشرف بر قله جوانمردی!

چه تماشایی است در سپیده دم آزادی، خرامیدن غزال آزادگی در مرغزار انسانیت!

مبعث مبارک باد.

پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله:

هیچ عرب را بر عجم، و هیچ عجم را بر عرب و هیچ سفید را بر سیاه و هیچ سیاه را بر سفید برترى نیست،

 مگر به تقوا .

(میزان الحكمة: ح 22396 )

پیامبر أعظم صلی الله علیه و آله:

پیروزى، در گرو اراده قاطع و دوراندیشى است .

(بحار الأنوار: 77/165)

تصاویر

The post ویژه نامه عید مبعث appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

امام صادق عليه السلام:

لَيسَ العِلمُ بِكَثرَةِ التَّعَلُّمِ، إنَّما هُوَ نورٌ يَقَعُ في قَلبِ مَن يُريدُ اللّهُ أن يَهدِيَهُ؛

دانش به فراوانى آموختن نيست، بلكه نورى است كه در دل هرکس خدا هدايتش را بخواهد، می‌تابد.

منية المريد: ۱۴۹

The post علم واقعی appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

امام هادي علیه السلام:

الغَضَبُ على مَن لَم تَملِك عَجزٌ، وعَلى مَن تَملِكُ لؤمٌ؛

خشم گرفتن بر كسى كه تسلطى بر او ندارى، ناتوانى و بر كسى كه تسلط دارى پستى است.

أعلام الدين: ص ۳۱۱

The post مذمت خشم بیجا appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

زندگینامه

احادیث

پیامک تسلیت

The post ویژه نامه شهادت امام جعفر صادق (ع) appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

ای به صدقت تا صف محشر سلام از صادقان

وی درخشیـده کـلامت در کـلام صادقان

نـام زیبـایت عیـان در صـدر نـام صادقان

هم امـام صـادق استـی هـم امام صادقان

مردی از تبار نور و عرفان، به آوایی حزین، نغمه خداحافظی می ‏خواند و کوچه ‏های غربت جهان، زیر گام‏ هایش سر خم کرده ‏اند تا عبور تمام صداقت را در خویش احساس کنند.

دل گرفته یاد ایوان بقیع

دیده ای داریم گریان بقیع

حیف بر خاکش بتابد آفتاب

سایه ی عرش است بر جان بقیع

شعله ها پشت در خانه ی حق برپا شد                               زنده یکبار دگر داغ غم زهرا شد

گویی آتش زدن خانه در اینجا رسم است                              خانه هایی که در آن نام علی احیا شد

***

دوباره شهر غزل بوی سوختن می داد

شبیه حادثه کوچه! هم نشد، هم شد

نشد- زمان علی ناسزا نمی گفتند                          اگر چه بی ادبی ها به اسم اعظم شد

و شد- به خاطر این که از آسمان مردی                     «زمینه های زمین خوردنش فراهم شد»

شهادت مظلومانه رئیس مذهب تشیع، حضرت امام جعفر صادق علیه السلام تسلیت باد.

***

امام صادق علیه ‏السلام :

هر مۆمنى که گرفتارى مۆمنى را بر طرف کند، خداوند هفتاد گرفتارى دنیا و آخرت را از وى دور مى‏سازد .

(مستدرک الوسائل: ۱۲/۴۱۳)

موسپید است دگر از تب و تاب افتاده                                    روی دستش چو علی رد طناب افتاده

دیده گریان شده یکبار دگر، مطمئنم                         یاد لب تشنگی طفل رباب افتاده

***

چون مرتضی سرای تو آتش کشیده اند

نا محرمان به بیت تو حرمت دریده اند

دست تو را چو حیدر کرار بسته اند

اطفال تو به خانه حرامی بدیده اند

***

 پای برهنه و سر عریان به کوچه ها                          تو بودی و خیانت منصور بی حیا

ذکرت میان آن همه غم یا حسین بود                       تو سوختی به یاد شهیدان کربلا

بغضِ غریبی گلوی عالم را می فشارد و سنگینی داغی جان‌سوز بر قلب زمین زخم می زند. ملائک، کوچه پس ‌کوچه های مدینه را در پیِ مرد بی نظیری می گردند که محضرِ مبارکش، منبع فیض آسمانی بود؛

اما چه سود که اینک خوشه های زهرآگینِ کینه منصور، ‌قلب سپیدش را هزارپاره کرده است.

  پشت مرکب بخدا از نفس افتاد دگر                  نیمه ی شب بخدا از نفس افتاد دگر

پشت مرکب بخدا یاد غم کرببلاست                 یاد زینب بخدا از نفس افتاد دگر

 امام صادق علیه ‏السلام :

خوش‏ترین آسایش، نومیدى از مردم است.

(مشکاة الأنوار: ۳۲۴)

دست بسته دل شب هستی ما را بردند

پسر فاطمه را بار دگر آزردند

خانه ی فاطمه را بار دگر سوزاندند

بی عمامه پسر شیر خدا را بردند

***

 آموزگار مکتب اثنی عشر تویی                                آیینه ی خدای، در این بحر و بر تویی

آن سروری که در عوض ناسزای خصم                       پُر کرده کیسه اش همه درّ و گوهر تویی

***

شبهای تیره عراق آرام بگیرد که دیگر مأمورین سیاهدلِ عباسی، از دیوارهایِ خانه ولایت بالا نمی روند،

و جانشینِ خدا را از سجاده نماز، با سروپای برهنه به دربارِ جور نمی برند!

بار دیگر امامی در سوگِ پدر شهیدش می نشیند و لحظه های تلخِ وداع آن دو، بر شانه های تاریخ هجوم می آورد.

 ***

 گلزار بقیع مدفنی را کم داشت                                در هجر امام شیعیان ماتم داشت

می ریخت ز تابوت امام صادق                                 خاکی که مدینه بر سر عالم داشت

***

 امام صادق علیه ‏السلام:

سه چیز محبّت مى‏آورد:

دین‏دارى ، تواضع و بخشش .

(تحف العقول: ۳۱۵

ای جلوه ی نهایت عشق و لسان عشق                               وی آسمان علم خدا، کهکشان عشق

با یک نظاره حاجت او را روا کنی                              هر کاو رسیده بر در تو با زبان صدق

***

 نسل در نسل عشق دارم، عاشقم

چون گرفتارت کما فی السّابقم

شیعه ی فقه و اصول مذهبم

زنده از انوار قال الصّادقم

The post پیامک های تسلیت ویژه شهادت امام جعفر صادق (ع) appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

نماز آخرین توصیه انبیاء
۱٫ أحَبُّ الأعمَالِ إلَی الله – عز وجل – الصَّلوةُ و هِی آخَر وَصَایا الأنبِیاء
نماز، بهترین کارها نزد خداوند و آخرین وصیت های پیامبران الهی است.

میزان الحکمة، ج ۵، ص ۳۹۷ 

 نماز و خدمت
۲٫  إنَّ طَاعَةُ الله خِدمَتُه فِی الأرضِ فَلَیس شَیءٌ مِن خِدمِته یَعدِلُ الصَّلاة
پیروی و اطاعت از پروردگار، خدمت کردن به او در زمین است و هیچ چیز در خدمت به پروردگار معادل نماز نیست.

میزان الحکمه، ج ۵، ص ۳۱۸

بهترین اعمال در قیامت
۳٫  إنَّ أفضَل الأعمالِ عِندَالله یَومَ القِیامة، الصَّلوة
همانا بهترین عمل نزد خداوند، در روز قیامت، نماز است.

مستدرک الوسائل، ج ۳، ص ۷

آخرین سفارش پیامبر (صلی الله علیه و آله)
۴٫  عَلَیکَ بِالصَّلاة! فَإنَّ آخَر مَا اُوصِی بِه رَسُولُ الله و حَثَّ عَلَیه، الصَّلاة
بر تو باد به نماز! زیرا آخرین چیزی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به آن سفارش و بر انجام آن تاکید نمود، نماز است.

بحار الانور، ج ۸۴، ص ۲۳۶

ارزش نماز
۵٫  إذا قَام المُصَلِّی إلَی الصَّلاة، نَزَلَت عَلَیه الرَّحمَة مِن أعنَانِ السَّماء إلی أعنانِ الأرضِ و حُفَّت بِه المَلائِکة و نَاداهُ مَلَکٌ لَو یَعلَم هَذا المُصَلِّی مَا فِی الصَّلاة مَا انفّتَل
هنگامی که انسان به نماز ایستد، رحمت خدا ازآسمان بر او نازل می شود و ملائکه اطرافش را احاطه کرده و فرشته ای می گوید: اگراین نمازگزار ارزش  نماز را می دانست هیچ گاه از نماز منصرف نمی شد.

اصول کافی، ج ۳، ص ۲۶۵

علامت عامل دین
۶٫  قَال لُقمان لإبنِه: لِکُلِّ شَیءٍ عَلامَةٌ یُعرَفُ بّها و یُشهَد عَلیها و أنَّ لِلدِّینِ ثَلاث عَلاماتٍ: العِلم و الإیمان و العَمَل بِه، (إلی أن قال) ولِلعَامِل ثَلاث عَلاماتٍ: الصَّلوة و الصِّیام و الزَّکوة
حضرت لقمان به فرزندانش فرمود: برای هر چیزی علامتی است که به وسیله آن علامت شناخته می شود و به او شهادت داده می¬شود. به درستی که برای دین سه علامت است: علم، ایمان و عمل به ایمان؛ تا آنجا که فرمود: برای عامل به دین سه علامت است: نماز، روزه و زکات.

مستدرک الوسائل، ج ۱، ص ۱۸۳

 باقیات صالحات
۷٫  سَئَلتُ أبا عَبدِالله (علیه السلام) عَنِ البَاقِیاتِ الصَّالِحات، فَقَال: هِی الصَّلواة فَحَافِظُوا عَلَیها
ادریس قمی می گوید از امام صادق (علیه السلام) در مورد کارهای نیک ماندگار سؤال کردم، امام فرمود: آن نماز است، پس محافظت بر نماز کنید.

مستدرک الوسائل، ج ۱، ص۱۷۲

برتری نماز
۸٫  أمّا أنَّهُ لَیسَ شَیءٌ أفضَل مِن الحَجّ إلّا الصَّلاة
به درستی که هیچ عملی بالاتر از حج نیست، مگر نماز.

وسائل الشیعه، ج۳، ص ۲۶

دو رکعت نماز و بخشش گناهان
۹٫  مَن صَلَّی رَکعَتَینِ یَعلَم مَایَقُول فِیهِما إنصَرَف و لَیس بَینَه و بَینَ الله – عز وجل- ذنب إلا غَفَرَه لَه
هر کس دو رکعت نماز بخواند و بداند چه می گوید، از نماز فارغ می شود، در حالی که میان او و میان خدای عزوجل گناهی نیست، مگر این که خداوند برای او می بخشاید.

بحارالانوار، ج۸۴، ص۲۴۰ 

 مراقبت در وقت نماز
۱۰٫  إمتَحَنُوا شِیعتَنَا عِند ثَلاثٍ: عِند مَواقِیتِ الصَّلاة کَیفَ مُحافِظَتُهم عَلَیها، و عِند سِرارِهِم کَیف حفظَهُم لَها عِند عَدُوِّنا وإلی أموالِهِم کَیفَ مُواسَاتِهم لإخوانِهِم فِیها
شیعیان ما و پیروان ما را به سه مساله امتحان کنید:۱- دراهمیت دادن به اوقات نماز، که آیا اول وقت نماز را برپا می دارند یا خیر؟۲- حفظ أسرار، یعنی در حفظ اسرار و مسائل محرمانه کوشا هستند یا خیر؟۳- و از حیث  توانمندی های مالی، یعنی آیا در مال خود برای برادران دینی سهمی قائلند و دست  آنها را می گیرند یا خیر؟

خصال صدوق، ج ۱، ص ۱۰۳

کمک ملائکه به نمازگزار هنگام مرگ
۱۱٫  إنَّ مَلکَ المَوت یَدفَع الشَّیطان عَنِ المُحافِظ عَلَی الصَّلاة و یَلقنه شَهادة أن لا اله الله و أنّ مُحمداً رسُول الله فِی تِلک الحالة العَظِمیة
همانا “ملک الموت” شیطان را در دم مرگ از کسی که حافظ نماز است، دور می کند و شهادت بر وحدانیت خدا و رسالت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را در هنگام هولناک مرگ به او تلقین می کند.(توفیق شهادتین پیدا می کند).

وسائل الشیعه، ج ۳، ص ۱۹

تأثیر دو رکعت نماز مقبول
۱۲٫  مَن قَبَّلَ الله مِنهُ صَلاة واحِدة لَم یُعَذِّبه
اگر خداوند از کسی دو رکعت نمازش را قبول کند، او را عذاب نمی کند.

وسائل الشیعه، ج ۳، ص ۲۲

تمسک به نماز برای رفع مشکل
۱۳٫ کَانَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إذا أمَالَهُ أَمرٌ فَزَع قَامَ إلَی الصَّلاة ثُمَّ تَلا هِذِه الآیة “واستَعِینُوا بِالصَّبر والصَّلاة “
شیوه علی (علیه السلام) چنان بود که چون مشکل مهمی برای او پیش می آمد، به نماز می ایستاد و این آیه را می خواند: “… واستعینوا بالصبر و الصلاة”.

تفسیر درالمنثور، ج ۱، ص ۶۷

نماز و برطرف شدن اندوه
۱۴٫  مَا یَمنَع أَحَدُکُم إذا دَخَل عَلَیه غَم مِن غُمُومِ الدُّنیا أن یَتَوضَّأ ثُمَّ یَدخُل المَسجِدُ فَیَرکَعُ رَکعَتَین یَدعَوالله فِیهِما، أما سَمِعتَ الله تعالی یَقُول: “واستَعِینُوا بِالصَّبرِ و الصَّلاة ”
چه مانعی  دارد که چون یکی از شما غم و اندوهی از غم های دنیا بر او درآمد، وضو بگیرد و به مسجد رفته و دو رکعت نماز بخواند و برای  رفع  اندوه خود، خدا را بخواند. مگر نشنیده ای که خدا می فرماید:”واستَعِینُوا بِالصَّبرِ و الصَّلاة”.

وسائل الشیعه ج ۵، ص ۲۶۳

نشانه قبولی نماز
۱۵٫ مَن أحَبَّ أَن یَعلَمَ أقبَلت صَلاتُه أَم لَم تَقَبَّل فَلیُنظُر هَل مَنَعتَه صَلاتُه عَنِ الفَحشاءِ و المُنکَر فَبِقدرِ ما منَعتَه قُبِلَت مِنه
هرکس دوست دارد بداند نمازش قبول شده یا نه، ببیند که آیا نمازش او را از گناه و زشتی باز داشته یا نه؟ پس به هر قدر که نمازش او را از گناه باز داشته  به همان اندازه نمازش قبول شده است.

بحار الانوار، ج۸۲ ص ۱۹۸

حاجت خواستن بعد از نماز
۱۶٫  أنَّ الله فَرَضَ عَلیکُم الصَّلواتِ فِی أحَبِّ الأوقاتِ إلیه، فَاسئَلواالله حَوائِجَکُم عَقیِب فَرائِضَکُم
به درستی که خداوند نمازهای واجب را در بهترین و محبوب ترین اوقات واجب کرد، پس حاجات خود را بعد از نمازهایتان بخواهید.

بحار الانوار، ج ۸۵ ،ص ۳۲۴

نماز و عطر
۱۷٫  رِکعَتانِ یُصَلِّیها المُتَعطَّر، أفضَل مِن سَبعِین رِکعَة یُصَلِّیها غَیرَ مُتَعطَّرٍ
دو رکعت نماز با عطر بهتر است از هفتاد رکعت نماز کسی که عطر نزده است.

مکارم الاخلاق، ص ۴۲

رکوع و سجود طولانی
۱۸٫  و عَلَیکُم بِطُول الرُّکُوع و السُّجود فَإنَّ أحَدکُم إذا طَال الرُّکوع و السُّجود یهتفُ إبلِیس مِن خَلفِه، فَقال یا وَیلَتاه! أطاعُوا وعَصَیتُ و سَجَدُوا و أَبِیتُ
بر شما باد به طول رکوع و سجده، که هرگاه یکی از شما رکوع و سجودش طول بکشد، شیطان به دنبال او فریاد می زند: وای بر من! او اطاعت کرد و من معصیت کردم، او سجده کرد و من سر باز زدم.

بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۹۹

سجده نزدیکترین حالت
۱۹٫ أَقرَبُ ما یَکُون العَبد إلَی الله و هَو سَاجِدٌ، قال الله: “وَاسجُد و اقتَرِب”
نزدیکترین حالت بنده به خداوند بزرگ وقتی است که در سجده است خداوند فرمود: “سجده کن وتقرب جوی”.

روضة المتقین، ج ۲، ص ۳۸

معنای سلام
۲۰٫ مَعنی السَّلام فِی کُلِّ صَلوةٍ الأمان، أی مَن أدّی أمرُالله و سُنَّة نَبِیِّه – صلی الله علیه و آله – خاشِعاً مِنه قَلبَه فَلَه الأمانُ مِن بَلاءِ الدُّنیا و برائَة مِن عَذابِ الآخِرة
معنی “سلام” در پایان نماز، امان است، یعنی هر کس که امرخدا و سنت پیامبرش را با خشوع قلب به جای آورد، از بلای دنیا در امان، و ازعذاب آخرت برکنار است.

مصباح الشریعه، باب سلام

خشوع در نماز
۲۱٫  إذا کُنتَ فِی صَلاتِکَ فَعَلَیک بِالخُشُوع و الإقبال عَلی صَلاتِک فَإنَّ الله تعالی یقول: “الَّذِین هُم فِی صَلاتِهم خاشِعون”
هرگاه در حال نمازبودی، بر تو باد به خشوع و توجه کامل به نماز، چون خداوند در قرآن می فرماید: “اهل ایمان کسانی هستند که در نماز خشوع می ورزند”.

میزان الحکمه، ج۵، ص۳۷۹

خشوع امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نماز
۲۲٫ و کان علی (علیه السلام) إذا قَامَ إلَی الصَّلوةِ فَقال: “وَجَّهت وَجهِی  لِلَّذِی فَطَر السَّمواتِ و الأرض” تَغَیَّر لَونُه حَتَّی یُعرَف ذلک فِی وَجهِه
هنگامی که علی (علیه السلام) به نماز می ایستاد، این آیه شریفه را می خواند: “رو می آورم با تمام وجودم به کسی که آسمان ها و زمین را آفرید” و رنگ مبارک حضرتش تغییر می کرد، به طوری که تغییر حالت و دگرگونی از صورت مبارکش بخوبی مشاهده می گشت.

میزان الحکمه، ج ۵، ص ۳۸۱

ملاک قبولی نماز
۲۳٫ قَال الله تبارک و تعالی: إنَّما أقبَل الصَّلاةُ لِمَن تَواضَع لِعَظَمَتِی، و یَکُفُّ نَفسَه عَنِ الشَّهواتِ مِن أجلِی و یَقطَع نَهارَهُ بِذِکرِی و لایَتَعاظَمُ عَلَی خَلقِی و یُطعِم الجَائِع و یَکسُو العَارِی، و یَرحَم المُصاب و یُؤوِی الغَریب …
خداوند متعال فرمود: نماز کسی را می پذیرم که:۱- درمقابل عظمت من خاضع باشد.۲- از خواسته های نفسانی به خاطر من خود را دور کند.۳-روزش را با یاد من به پایان برد.۴- بر بندگانم بزرگی نفروشد.۵- به گرسنه غذا دهد.۶- برهنه را بپوشاند.۷- به مصیبت دیده مهربانی کند.۸- غریب راپناه دهد.

میزان الحکمه، ج ۵، ص ۳۸۶

کوتاهی در نماز مانع قبولی نماز
۲۴٫ والله إنَّکُم لِتَعرَفُون مِن جِیرانِکُم و أصحَابِکُم مَن لَو کَان یُصَلِّی لِبَعضِکُم مَا قَبَّلَهَا مِنهُ لإستِخفَافِه بِها، أن الله لایُقبَل إلّا الحَسن، فَکَیفُ یُقبَل مایَستَخَفَّ بِه؟
قسم به خدا، شما از همسایگان و دوستان خود کسانی را می شناسید که اگر برای بعضی از شما نمازی بخوانند، به علت کوتاهی وبی اعتنایی هایی که بر آن روا داشته، از او قبول نخواهیدکرد، همانا خداوند چیز نیکو و شایسته را فقط می پذیرد، پس چگونه بپذیرد عبادتی راکه به آن بی توجهی شده است؟

میزان الحکمه، ج ۵، ص۳۸۷

خشم بر والدین، مانع قبولی نماز
۲۵٫ مَن نَظَر إلَی أبَوَیهِ نَظَرمَاقِتٍ، و هُما ظَالِمان لَم یَقبَل الله لَه صَلاة
هر کس به پدر و مادرش نگاه تند و خشم آلود کند، اگر چه به وی ستم کرده باشند، خداوند نمازش را نمی پذیرد.

جامع السعادات، ج ۲، ص ۳۵۱

محرومان از شفاعت
۲۶٫  لایَنالُ شَفَاعَتُنا مَنِ استَخَفَّ بِالصَّلاة
هر کس نماز را سبک بشمارد، به شفاعت ما دست نخواهد یافت.

فروع کافی، ج ۳، ص۲۷۰،حدیث ۱۵

سبک شمردن نماز و توجه به حاجات
۲۷٫ إذا قَامَ العَبد فِی الصَّلاة فَخَفَّفَ صَلاتُه قَال الله تعالی لِمَلائِکَتِه: أما تَرَونَ إلَی عَبدِی کَأنَّهُ یَری أنَّ قَضَاءُ حَوائِجِهِ بِیَدِ غَیرِی، أما یَعلَمُ أنَّ قَضَاء حَوائِجُه بِیَدی
وقتی بنده برای نماز به پا خیزد و نمازش را سبک ادا کند، خداوند به فرشتگانش می فرماید: آیا به بنده من نمی نگرید که گویا برآوردن حاجت هایش را به دست دیگری غیر از من می بیند! آیا نمی داند که برآوردن حوایج او به دست من است؟

محجة البیضاء، ج ۱، ص۳۴۱

حضور در مساجد
۲۸٫ عَلَیکُم بإتیانِ المَساجِد فَإنَّها بُیُوتِ الله فِی الإرض مَن أتاهُ مُطَهَّراً طَهَّرَهُ الله مِن ذُنُوبِه و کَتَب مِن زُوّارِه
بر حضوردر مساجد مواظبت کنید! چرا که مساجد، خانه های خداوند در زمین است. کسی که باحالت طهارت وارد مسجد شود، خداوند او را از گناهانش تطهیر می نماید و نام وی رادر زمره زائرین خویش می نویسد.

وسائل الشیعه، ج ۱، ص ۲۶۷

محبوبیت نماز اول وقت
۲۹٫ أَفضَلُ الأعمَالِ إلَی الله الصَّلاة لِوقتِها و بِرُّ الوالِدَین و الجَهادُ فِی سَبِیل الله
بهترین اعمال نزد خداوند، نمازاول وقت است. پس از آن نیکی بر پدر و مادر، و سپس جهاد در راه خدا است.

بحار الانوار، ج ۳، ص ۸۵

ثواب نماز صبح در اول وقت
۳۰٫ فَإذا صَلّی العَبد صَلاةُ الصُّبح مَعَ طُلُوعِ الفَجر أثبَتَت لَهُ مَرَّتَین تَثبِتها مَلائِکة اللَّیل و مَلائِکة النَّهار
پس هرگاه بنده خدا، نماز صبح را با طلوع فجر به جای آورد دو مرتبه برای  او نوشته می شود، هم فرشته صبح و هم فرشته شب می نویسند.

ثواب الاعمال، ص ۶۲

تأثیر گفتن اذان و اقامه
۳۱٫ مَن صَلَّی بِأذان و إقامةٍ صَلَّی خَلفَه صَفّانِ مِنَ المَلائِکَة و مَن صَلَّی بِإقامَةٍ بِغَیرأذان صَلّی خَلفَهُ صَفٌّ واحِد مَا بَین المَشرِق والمَغرِب
هر کس که نماز را با اذان و اقامه بخواند، دو صف از فرشتگان در پشت سرش نماز می گذارند، و کسی که نماز را با اقامه تنها بخواند یک صف از فرشتگان در پشت سرش نماز می خوانند و اندازه صف به قدر میان مشرق ومغرب است.

محجة البیضاء، ج ۱، ص۳۳۸

اذان با صدای بلند
۳۲٫  کَان رسُول الله (صلی الله علیه واله) یَقُول لِبَلال إذا دَخَل الوَقتُ یَا بَلال أعِل فَوقَ الجِدار و أرفَع صَوتَک بِالأذان
رسول خدا (صلی الله علیه واله) هنگامی که وقت نماز فرا می رسید به بلال می فرمود: بالای دیوار (مسجد)برو و اذان را با صدای بلند بگو.

وسائل الشیعه، ج ۴، ص ۶۲۴

وضو پیش و بعد از غذا
۳۳٫ الوُضُوء قَبلَ الطَّعام و بَعدَه یَذهَبان الفَقر
وضو پیش از غذا و بعد از غذا، فقر را از بین می برد.

وسائل الشیعه، ج ۱، ص ۲۵۶

ثواب اقتدا به عالم
۳۴٫ الصَّلاة خَلفُ العَالِم بِألف رَکعَة
نماز در پشت سر یک عالم برابر هزار رکعت است.

بحارالانوار، ج ۸۸ ،ص ۵

عوامل رستگاری
۳۵٫  المُنجِیّات: إطعامُ الطَّعام و إفشَاءِ السَّلام والصَّلاة بِاللَّیل والنَّاسُ نِیام
عوامل رستگاری چند چیزاست: اطعام کردن، آشکارا سلام کردن، نمازشب خواندن در
حالی که مردم آرمیده اند.

محاسن البرقی، ص۳۸۷

رفع بلا به وسیله نماز گزار
۳۶٫  أنَّ الله یَدفَعُ بِمَن یُصَلِّی مِن شِیعَتِنا عَمَّن لایُصَلِّی مِن شِیعَتِنا ولَوأجمَعُوا عَلی تَرکِ الصَّلوة لَهَلَکُوا
همانا خداوند به وسیله شیعیانی که نماز به جا می آورند، از شیعیان بی نماز (بلا) را دفع می کند، ولی اگر همه تارک نماز بودند، هر آینه همه هلاک می شدند.

مستدرک الوسائل، ج ۱، ص ۱۸۴

ملاقات پروردگار
۳۷٫ هَذِه الصَّلوات الخَمس المَفرُوضات مَن أقَامَهُنَّ و حَافَظ عَلَی مَواقِیتِهّنَّ لَقی الله یَوم القِیامَة
کسی که نمازهای پنج گانه را به پا داشته و محافظت از اوقات آن نماید، روز قیامت، پروردگار را ملاقات می کند.

ثواب الاعمال، ص ۷۰

اثر کار نیک برای میت
۳۸٫ یَدخُل عَلَی المَیِّتِ فِی قَبرِه الصّلاة و الصَّوم و الحَجّ و الصَّدقة و البِّر و الدُّعاء، و یَکتُب أجرَهُ لِلَّذِی یَفعَلَه و لِلمَیِّت
نماز و روزه و صدقه و نیکی و دعا برای میت در قبر او داخل می شود، و اجر و پاداش این امور برای میت و آن کسی که آن را انجام می دهد، نوشته می شود.

بحار الانوار، ج ۸۲ ،ص ۶۲

سؤال از نمازهای پنج گانه
۳۹٫ إذا لَقِیت الله بِالصَّلواتِ الخَمس المَفرُوضَات لَم یَسألُکَ عَمَّا سِوی ذَلِک
هنگامی که خداوند را با نمازهای پنج گانه واجب ملاقات کردی، سؤال از شما نمی شود، مگر از نمازهای پنج گانه.

وسائل الشیعه، ج۳، ص ۵

نشانه شیعه بودن
۴۰٫  شِیعَتنُا أهلُ الوُرَع و الإجتِهاد و أهل الوَفاء و الأمانَة و أهل الزُّهد و العِبادَة و أصحَاب الإحدَی و خَمسِین رِکعَة فِی الیَوم واللَّیلَة
شیعیان ما اهل تقوی و پاکدامنی و کوشش و جدیت اند و مردمی  باوفا و امین اند و اهل زهد و عبادت اند و کسانی هستند که در شبانه روز پنجاه و یک رکعت نماز می خوانند.

بحار الانوار، ج۶۸ ص ۱۶۷

The post چهل حدیث از امام جعفر صادق (ع) appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

زندگینامه امام جعفر صادق (ع)

نام پیشوای ششم «جعفر»، کنیه‏اش «ابو عبدالله»، لقبش«صادق»، پدر ارجمندش امام باقر (علیه السلام) و مادرش « ام فروه» می ‏باشد.

میلاد امام

مشهور میان مورخان و محدثان آن است که امام صادق (علیه السلام) در هفده ربیع‏الاول سال ۸۰ و یا ۸۳ قمری چشم به جهان گشوده است .محمد بن سعید روایت کرده که امام به هنگام وفات، هفتاد و یک ساله بوده است .ملاحظه می شود که این روایت با هیچکدام از دو احتمال ۸۰ و ۸۳ سازگار نیست؛ زیرا مورخان اتفاق نظر دارند که امام صادق (علیه السلام) در سنه ۱۴۸ قمری وفات یافته است . بنابراین تاریخ تولد آن حضرت سه سال و یا سه سال و اندی پیش از سنه ۸۰ باید باشد، و بدین ترتیب روایات وارده در میلاد امام را می ‏توان به سه گروه تقسیم کرد که قول میانه همان ۸۰ سال است و شاید آن نزدیک به صحت باشد.

خلفای معاصر حضرت

امام صادق (علیه السلام) در سال ۱۱۴ به امامت رسید. دوران امامت او مصادف بود با اواخر حکومت امویان که در سال ۱۳۲ به عمر آن پایان داده شد و اوایل حکومت عباسیان که از این تاریخ آغاز گردید.امام صادق (علیه السلام) از میان خلفای اموی با افراد زیر معاصر بود:
۱- هشام بن عبدالملک (۱۰۵-۱۲۵ه ق). ۲- ولید بن یزید بن عبدالملک (۱۲۵-۱۲۶). ۳- یزید بن ولید بن عبدالملک(۱۲۶).۴-ابراهیم بن ولید بن عبدالملک (۷۰روز از سال ۱۲۶).۵- مروان بن محمد مشهور به مروان حمار(۱۲۶-۱۳۲). و از میان خلفای عباسی نیز معاصر بود با:
۱- عبداللّه بن محمد مشهور به سفاح (۱۳۲-۱۳۷).۲- ابو جعفر مشهور به منصور دوانیقی (۱۳۷-۱۵۸).
عظمت علمی امام صادق (ع) :
در باب عظمت علمی امام صادق (علیه السلام) شواهد فراوانی وجود دارد و این معنا مورد قبول دانشمندان تشیع و تسنن است. فقها و دانشمندان بزرگ در برابر عظمت علمی آن حضرت سر تعظیم فرود می ‏آوردند و برتری علمی او را می ‏ستودند.«ابو حنیفه»، پیشوای مشهور فرقه حنفی ، می ‏گفت:
من دانشمندتر از جعفر بن محمد ندیده‏ام(۱) نیز می ‏گفت:
زمانی که «منصور» (دوانیقی ) «جعفر بن محمد» را احضار کرده بود، مرا خواست و گفت:
مردم شیفته جعفر بن محمد شده‏اند، برای محکوم ساختن او یک سری مسائل مشکل را در نظر بگیر. من چهل مسئله مشکل آماده کردم. روزی منصور که در «حیره» بود، مرا احضار کرد. وقتی وارد مجلس وی شدم دیدم جعفر بن محمد در سمت راست او نشسته است وقتی چشمم به او افتاد آنچنان تحت تأثیر ابهت و عظمت او قرار گرفتم که چنین حالی از دیدن منصور به من دست نداد. سلام کردم و با اشاره منصور نشستم. منصور رو به وی کرد و گفت:
این ابو حنیفه است. او پاسخ داد:
بلی می ‏شناسمش. سپس منصور رو به من کرده گفت:
ای ابو حنیفه! مسائل خود را با ابو عبدالله (جعفر بن محمد) در میان بگذار. در این هنگام شروع به طرح مسائل کردم. هر مسئله‏ای می ‏پرسیدم، پاسخ می ‏داد:
عقیده شما در این باره چنین و عقیده اهل مدینه چنان و عقیده ما چنین است. در برخی از مسائل با نظر ما موافق، و در برخی دیگر با اهل مدینه موافق و گاهی ، با هر دو مخالف بود. بدین ترتیب چهل مسئله را مطرح کردم و همه را پاسخ گفت:
ابو حنیفه به اینجا که رسید با اشاره به امام صادق (علیه السلام) گفت:
دانشمندترین مردم، آگاهترین آنها به اختلاف مردم در فتاوا و مسائل فقهی است(۲)«مالک»، پیشوای فرقه مالکی می ‏گفت:
مدتی نزد جعفر بن محمد رفت و آمد می ‏کردم، او را همواره در یکی از سه حالت دیدم:
یا نماز می ‏خواند یا روزه بود و یا قرآن تلاوت می ‏کرد، و هرگز او را ندیدم که بدون وضو حدیث نقل کند(۳)در علم و عبادت و پرهیزگاری ، برتر از جعفر بن محمد هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و به قلب هیچ بشری خطور نکرده است(۴).شیخ (مفید) می ‏نویسد:
به قدری علوم از آن حضرت نقل شده که زبانزد مردم گشته و آوازه آن همه جا پخش شده است و از هیچ یک از افراد خاندان او، به اندازه او علم و دانش نقل نشده است(۵)« ابن حجر هیتمی » می ‏نویسد:
به قدری علوم از او نقل شده که زبانزد مردم گشته و آوازه آن، همه جا پخش شده است و بزرگترین پیشوایان (فقه و حدیث) مانند:
یحیی بن سعید، ابن جریح، مالک، سفیان ثوری ، سفیان بن عیینه، ابو حنیفه، شعبه و ایوب سجستانی از او نقل روایت کرده‏اند(۶)«ابو بحر جاحظ»، یکی از دانشمندان مشهور قرن سوم، می ‏گوید:
جعفر بن محمد کسی است که علم و دانش او جهان را پر کرده است و گفته می ‏شود که ابوحنیفه و همچنین سفیان ثوری از شاگردان اوست، و شاگردی این دو تن در اثبات عظمت علمی او کافی است. (۷)«سید امیر علی » با اشاره به فرقه‏های مذهبی و مکاتب فلسفی در دوران خلافت بنی ‏امیه می ‏نویسد:
فتاوا و آرای دینی تنها نزد سادات و شخصیتهای فاطمی رنگ فلسفی به خود گرفته بود. گسترش علم در آن زمان، روح بحث و جستجو را برانگیخته بود و بحثها و گفتگوهای فلسفی در همه اجتماعات رواج یافته بود. شایسته ذکر است که رهبری این حرکت فکری را حوزه علمی ‏ای که در مدینه شکوفا شده بود، به عهده داشت. این حوزه را نبیره علی بن ابی طالب بنام امام جعفر که «صادق» لقب داشت، تاسیس کرده بود. او پژوهشگری فعال و متفکری بزرگ بود، و با علوم آن عصر بخوبی آشنایی داشت و نخستین کسی بود که مدارس فلسفی اصلی را در اسلام تاسیس کرد. در مجالس درس او، تنها، کسانی که بعدها مذاهب فقهی را تاسیس کردند، شرکت نمی ‏کردند، بلکه فلاسفه و طلاب فلسفه از مناطق دور دست در آن حاضر می ‏شدند. «حسن بصری »، موسس مکتب فلسفی «بصره» و «واصل بن عطأ» موسس مذهب معتزله، از شاگردان او بودند که از زلال چشمه دانش او سیراب می ‏شدند.(۸)«ابن خلکان»، مورخ مشهور، می ‏نویسد:
او یکی از امامان دوازده گانه در مذهب امامیه، و از بزرگان خاندان پیامبر است که به علت راستی و درستی گفتار، وی را صادق می ‏خواندند. فضل و بزرگواری او مشهورتر از آن است که نیاز به توضیح داشته باشد. ابوموسی جابر بن حیان طرطوسی شاگرد او بود. جابر کتابی شامل هزار ورق تالیف کرد که تعلیمات جعفر صادق را در برداشت و حاوی پانصد رساله بود.(۹)
اوضاع سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی عصر امام :
در میان امامان، عصر امام صادق (علیه السلام) منحصر به فرد بوده و شرائط اجتماعی و فرهنگی عصر آن حضرت در زمان هیچ یک از امامان وجود نداشته است، زیرا آن دوره از نظر سیاسی ، دوره ضعف و تزلزل حکومت بنی امیه و فزونی قدرت بنی عباس بود و این دو گروه مدتی در حال کشمکش و مبارزه با یکدیگر بودند. از زمان هشام بن عبدالملک تبلیغات و مبارزات سیاسی عباسیان آغاز گردید، و در سال ۱۲۹ وارد مرحله مبارزه مسلحانه و عملیات نظامی گردید و سرانجام در سال ۱۳۲ به پیروزی رسید.از آن‏جا که بنی امیه در این مدت گرفتار مشکلات سیاسی فراوان بودند، لذا فرصت ایجاد فشار و اختناق نسبت به امام و شیعیان را (مثل زمان امام سجاد) نداشتند.عباسیان نیز چون پیش از دستیابی به قدرت در پوشش شعار طرفداری از خاندان پیامبر و گرفتن انتقام خون آنان عمل می ‏کردند، فشاری از طرف آنان مطرح نبود. از اینرو این دوران، دوران آرامش و آزادی نسبی امام صادق (علیه السلام) و شیعیان، و فرصت بسیار خوبی برای فعالیت علمی و فرهنگی آنان به شمار می ‏رفت.

شرائط خاص فرهنگی

از نظر فکری و فرهنگی نیز عصر امام صادق (علیه السلام) عصر جنبش فکری و فرهنگی بود. در آن زمان شور و شوق علمی بی سابقه‏ای در جامعه اسلامی به وجود آمده بود و علوم مختلفی اعم از علوم اسلامی همچون:
علم قرائت قرآن ، علم تفسیر ، علم حدیث، علم فقه، علم کلام، یا علوم بشری مانند:
طب ، فلسفه ، نجوم ، ریاضیات و پدید آمده بود، به طوری که هر کس یک متاع فکری داشت به بازار علم و دانش عرضه می ‏کرد. بنابراین تشنگی علمی عجیبی به وجود آمده بود که لازم بود امام به آن پاسخ گوید. عواملی را که موجب پیدایش این جنبش علمی شده بود می ‏توان بدین نحو خلاصه کرد:
۱- آزادی و حریب فکر و عقیده در اسلام. البته عباسیان نیز در این آزادی فکری بی تاثیر نبود؛ اما ریشه این آزادی در تعلیمات اسلام بود، به طوری که اگر هم عباسیان می ‏خواستند از آن جلوگیری کنند، نمی ‏توانستند. ۲- محیط آن روز اسلامی یک محیط کاملاً مذهبی بود و مردم تحت تاثیر انگیزه‏های مذهبی بودند. تشویقهای پیامبر اسلام به کسب علم، و تشویقها و دعوتهای قرآن به علم و تعلیم و تفکر و تعقل، عامل اساسی این نهضت و شور و شوق بود.۳- اقوام و مللی که اسلام را پذیرفته بودند نوعاً دارای سابقه فکری و علمی بودند و بعضاً همچون نژاد ایرانی (که از همه سابقه‏ای درخشانتر داشت)و مصری و سوری ،از مردمان مراکز تمدن آن روز به شمار می ‏رفتند.این افراد به منظور درک عمیق تعلیمات اسلامی ،به تحقیق و جستسجو و تبادل نظر می ‏پرداختند.۴- تسامح دینی یا همزیستی مسالمت‏آمیز با غیر مسلمانان مخصوصاً همزیستی با اهل‏کتاب.مسلمانان،اهل را تحمل می ‏کردند و این را برخلاف اصول دینی خود نمی ‏دانستند. در آن زمان اهل کتاب، مردمی دانشمند و مطلع بودند. مسلمانان با آنان برخورد علمی داشتند و این خود بحث و بررسی و مناظره را به دنبال داشت (۱۰)

برخورد فرق و مذاهب

عصر امام صادق (علیه السلام) عصر برخورد اندیشه‏ها و پیدایش فرق و مذاهب مختلف نیز بود. در اثر برخورد مسلمین با عقاید و آرای اهل کتاب و نیز دانشمند یونان، شبهات و اشکالات گوناگونی پدید آمده بود. در آن زمان فرقه هایی همچون:
معتزله، جبریه، مرجئه، غلات،(۱۱) زنادقه، (۱۲) مشبه، متصوفه، مجسمه، تناسخیه و امثال اینها پدید آمده بودند که هر کدام عقاید خود را ترویج می ‏کردند.از این گذشته در زمینه هر یک از علوم اسلامی نیز در میان دانشمندان آن علم اختلاف نظر پدید می ‏آمد، مثلا در علم قرائت قران، تفسیر، حدیث، فقه، و علم کلام (۱۳)بحثها و مناقشات داغی در می ‏گرفت و هر کس به نحوی نظر می ‏داد و از عقیده‏ای طرفداری می ‏کرد.
دانشگاه بزرگ جعفری :
امام صادق (ع) با توجه به فرصت مناسب سیاسی که به وجود آمده بود، و با ملاحظه نیاز شدید جامعه و آمادگی زمینه اجتماعی ، دنباله نهضت علمی و فرهنگی پدرش امام باقر (ع) را گرفت و حوزه وسیع علمی و دانشگاه بزرگی به وجود اورد و در رشته‏های مختلف علوم عقلی و نقلی آن روز، شاگردان بزرگ و برجسته‏ای همچون:
هشام بن حکم، محمد بن مسلم، ابان بن تغلب، هشام بن سالم، مومن طاق، مفضل بن عمر، جابر بن حیان و تربیت کرد که تعداد آنها را بالغ بر چهار هزار نفر نوشته‏اند .(۱۴)هر یک از این شاگردان شخصیتهای بزرگ علمی و چهره‏های درخشانی بودند که خدمات بزرگی انجام دادند. گروهی از آنان دارای آثار علمی و شاگردان متعددی بودند. به عنوان نمونه «هشام بن حکم» سی و یک جلد کتاب (۱۵)نوشته و «جابر بن حیان» نیز بیش از دویست جلد(۱۶)در زمینه علوم گوناگون بخصوص رشته‏های عقلی و طبیعی و شیمی (که آن روز کیمیا نامیده می ‏شد) تصنیف کرده بود که به همین خاطر، به عنوان پدر علم شیمی مشهور شده است. کتابهای جابر بن حیان به زبانهای گوناگون اروپایی در قرون وسطی ترجمه گردید و نویسندگا تاریخ علوم همگی از او به عظمت یاد می ‏کنند.
رساله توحید مفضل :
چنانکه اشاره شد امام صادق (علیه السلام) در علوم طبیعی بحثهایی نمود و رازهای نهفته‏ای را باز کرد که برای دانشمندان امروز نیز مایه اعجاب است.گواه روشن این امر (گذشته از آموزش جابر) توحید مفضل است که امام آن را ظرف چهار روز املا کرد و «مفضل بن عمر کوفی » نوشت و بنام کتاب «توحید مفضل» شهرت یافت. مفضل خود در مقدمه رساله می ‏گوید:
روزی هنگام غروب در مسجد پیامبر نشسته بودم و در عظمت پیامبر و آن‏چه خداوند از شرف و فضیلت و به آن حضرت عطا کرده می ‏اندیشیدم. در این فکر بودم که ناگاه «ابن ابی العوجأ»، که یکی از زندایقان آن زمان بود، وارد شد و در جایی که من سخن او را می ‏شنیدم نشست. پس از آن یکی از دوستانش نیز رسید و نزدیک او نشست. این دو، مطالبی درباره پیامبر اسلام بیان داشتند… آنگاه ابن ابی العوجأ گفت:
نام محمد را، که عقل من در آن حیران است و فکر من در کار او درمانده است، واگذار و در اصلی که محمد آورده است سخن بگو. در این هنگام سخن از آفریدگار جهان به میان آوردند و حرف را به جایی رساندند که جهان را خالق و مدبری نیست، بلکه همه چیز خود بخود از طبیعت پدید آمده است و پیوسته چنین بوده و چنین خواهد بود.مفضل می ‏گوید:
چون این سخنان واهی را از آن دور مانده از رحمت خدا شنیدم، از شدت خشم نتوانستم خودداری کنم و گفتم:
ای دشمن خدا، ملحد شدی و پروردگار را که تو را به نیکوترین ترکیب آفریده، و از حالات گوناگون گذارنده و به این حد رسانده است، انکار کردی ! اگر در خود اندیشه کنی و به درک خود رجوع نمایی ، دلائل پروردگار را در وجود خود خواهی یافت و خواهی دید که شواهد وجود خدا و قدرت او، نشان علم و حکمتش در تو آشکار و روشن است. ابن ابی العوجأ گفت:
«ای مرد، اگر تو از متکلمانی ( کسانی که از مباحث اعتقادی آگاهی داشتند و در بحث و جدل ورزیده بودند) با تو، به روش آنان سخن بگویم، اگر ما را محکوم ساختی ما از تو پیروی می ‏کنیم ؛ و اگر از آنان نیستی سخن گفتن با تو سودی ندارد؛ و اگر از یاران جعفر بن محمد صادق هستی ، او خود با ما چنین سخن نمی ‏گوید و این گونه با ما مناظره نمی ‏کند. او از سخنان ما بیش از آنچه تو شنیدی بارها شنیده ولی دشنام نداده است و در بحث بین ما و او از حد و ادب بیرون نرفته است، او آرام و بردبار و متین و خردمند است و هرگز خشم و سفاهت بر او چیره نمی ‏شود، سخنان و دلائل ما را می ‏شنود تا آنکه هر چه در دل داریم بر زبان می ‏آوریم، گمان می ‏کنیم بر او پیروز شده‏ایم، آنگاه با کمترین سخن دلائل ما را باطل می ‏سازد و با کوتاهترین کلام،حجت را بر ما تمام می ‏کند چنانکه نمی ‏توانیم پاسخ دهیم، اینک اگر تو از پیروان او هستی ، چنانکه شایسته اوست، با ما سخن بگو». من اندوهناک از مسجد بیرون آمدم و در حالی که در باب ابتلای اسلام و مسلمانان به کفر این ملحدان و شبهات آنان در انکار آفریدگار فکر می ‏کردم، به حضور سرورم امام صادق (علیه السلام) رسیدم. امام چون مرا افسرده و اندوهیگین یافت، پرسید:
تو را چه شده است؟
من سخنان آن دهریان را به عرض امام رساندم، امام فرمود:
« برای تو از حکمت آفریدگار در آفرینش جهان و حیوانات و درندگان و حشرات و مرغان و هر جانداری از انسان و چهار پایان و گیاهان و درختان میوه دار و بی میوه و گیاهان خوردنی و غیر خوردنی بیان خواهم کرد، چنانکه عبرت گیرندگان از آن عبرت گیرند و بر معرفت مومنان افزوده شود و ملحدان و کافران در ان حیرآن بمانند. بامداد فردا نزد ما بیا…». به دنبال این بیان امام، مفضل چهار روز پیاپی به محضر امام رسید. امام بیاناتی پیرامون آفرینش انسان از آغاز خلقت و نیروهای ظاهری و باطنی و صفات فطری وی و در خلقت اعضا و جوارح انسان، و آفرینش انواع حیوانات و نیز آفرینش آسمان و زمین و… و فلسفه آفات و مباحث دیگر ایراد فرمود و مفضل نوشت. (۱۷) رساله توحید مفضل بارها به صورت مستقل چاپ و توسط مرحوم علامه مجلسی و برخی دیگر از دانشمندان معاصر به فارسی ترجمه شده است.
وسعت دانشگاه امام صادق (علیه السلام) :
امام صادق (علیه السلام) با تمام جریانهای فکری و عقیدتی آن روز برخورد کرد و موضع اسلام و تشیع را در برابر آنها روشن ساخته برتری بینش اسلام را ثابت نمود. شاگردان دانشگاه امام صادق (علیه السلام) منحصر به شیعیان نبود، بلکه از پیروان سنت و جماعت نیز از مکتب آن حضرت برخوردار می ‏شدند. پیشوایان مشهور اهل سنت ، بلاواسطه یا با واسطه، شاگرد امام بوده‏اند. در راس این پیشوایان، « ابوحنیفه» قرار دارد که دو سال شاگرد امام بوده است. او این دو سال را پایه علوم و دانش خود معرفی می ‏کند و می ‏گوید:
«لولا السنتان لهلک نعمان»:
اگر آن دو سال نبود، «نعمان»:
« نعمان» هلاک می ‏شد.(۱۸) شاگردان امام از نقاط مختلف همچون کوفه، بصره، واسط، حجاز و امثال اینها و نیز از قبائل گوناگون مانند:
بنی اسد، مخارق، طی ، سلیم ، غطفان ، ازد ، خزاعه ، خثعم ، مخزوم ، بنی ضبه ، قریش بویژه بنی حارث بن عبدالمطلب و بنی الحسن بودند که به مکتب ان حضرت می ‏پیوستند.(۱۹) در وسعت دانشگاه امام همین قدر بس که «حسن بن علی بن زیاد وشأ» که از شاگردان امام رضا (علیه السلام) و از محدثان بزرگ بوده (طبعاً سالها پس از امام صادق (علیه السلام) زندگی می ‏کرده)، می ‏گفت:
در مسجد کوفه نهصد نفر استاد حدیث مشاهده کردم که همگی از جعفر بن محمد حدیث نقل می ‏کردند.(۲۰)به گفته «ابن حجر عسقلانی» فقها و محدثانی همچون شعبه ، سفیان ثوری ، سفیان بن عیینه ، مالک ، ابن جریح ، ابوحنیفه ، پسروی موسی ، و هیب بن خالد ، قطان ، ابوعاصم ، و گروه انبوه دیگر ، از آن حضرت حدیث نقل کرده‏اند. (۲۱)«یافعی » می ‏نویسد:
او سخنان نفیسی در علم توحید و رشته‏های دیگر دارد. شاگرد او «جابرین حیان» ، کتابی شامل هزار ورق که پانصد رساله را در بر داشت، تألیف کرد. (۲۲) امام صادق (علیه السلام) هر یک از شاگردان خود را در رشته‏ای که با ذوق و قریحه او سازگار بود، تشویق و تعلیم می ‏نمود و در نتیجه، هر کدام از آنها در یک یا دو رشته از علوم مانند:
حدیث، تفسیر، علم کلام، و امثال اینها تخصص پیدا می ‏کردند.گاهی امام، دانشمندانی را که برای بحث و مناظره مراجعه می ‏کردند، راهنمایی می ‏کرد تا با یکی از شاگردان که در آن رشته تخصص داشت، مناظره کنند.«هشام بن سالم» می ‏گوید:
روزی با گروهی از یاران امام صادق (علیه السلام) در محضر آن حضرت نشسته بودیم. یک نفر مرد شامی اجازه ورود خواست و پس از کسب اجازه، وارد شد. امام فرمود:
بنشین. آنگاه پرسید:
چه می ‏خواهی ؟
مرد شامی گفت:
شنیده‏ام شما به تمام سوالات و مشکلات مردم پاسخ می ‏گویید، آمده‏ام با شما بحث و مناظره بکنم! امام فرمود:
- در چه موضوعی ؟
شامی گفت:
- درباره کیفیت قرائت قرآن. امام رو به «حمران» کرده فرمود:
- حمران جواب این شخص با تو است! مرد شامی :
- من می ‏خواهم با شما بحث کنم، نه با حمران! – اگر حمران را محکوم کردی ، مرا محکوم کرده‏ای ! مرد شامی ناگزیر با حمران وارد بحث شد. هر چه شامی پرسید، پاسخ قاطع و مستدلی از حمران شنید، به طوری که سرانجام از ادامه بحث فروماند و سخت ناراحت و خسته شد!امام فرمود:
- (حمران را) چگونه دیدی ؟
- راستی حمران خیلی زبر دست است، هر چه پرسیدم به نحو شایسته‏ای پاسخ داد!شامی گفت:
می ‏خواهم درباره لغت و ادبیات عرب با شما بحث کنم.امام رو به «ابان بن تغلب» کرد و فرمود:
با او مناظره کن. ابان نیز راه هر گونه گریز را به روی او بست و وی را محکوم ساخت.شامی گفت:
می ‏خواهم درباره فقه با شما مناظره کنم! امام به «زراره» فرمود:
با او مناظره کن. زراره هم با او به بحث پرداخت و بسرعت او را به بن بست کشاند!شامی گفت:
می ‏خواهم درباره کلام با شما مناظره کنم. امام به « مومن طاق» دستور داد با او به مناظره بپردازد. طولی نکشید که شامی از مومن طاق نیز شکست خورد! به همین ترتیب وقتی که شامی درخواست مناظره درباره استطاعت (قدرت و توانایی انسان بر انجام یا ترک خیر و شر)، توحید و امامت نمود، امام به ترتیب به حمزه طیار، هشام بن سالم و هشام بن حکم دستور داد با وی به مناظره بپردازند و هر سه، با دلائل قاطع و منطق کوبنده، شامی را محکوم ساختند. با مشاهده این صحنه هیجان‏انگیز، از خوشحالی خنده‏ای شیرین بر لبان امام نقش بست. (۲۳)
مناظرات امام صادق (علیه السلام) :
چنانکه قبلا گفتیم، عصر امام صادق (علیه السلام) عصر برخورد اندیشه‏ها و پیدایش فرق و مذاهب مختلف بود و در اثر برخورد فرهنگ و معارف اسلامی با فلسفه‏ها و عقاید و آرای فلاسفه و دانشمندان یونان، شبهات و اشکالات گوناگونی پدید آمده بود، از اینرو امام صادق (علیه السلام) جهت معرفی اسلام و مبانی تشیع، مناظرات متعدد و پرهیجانی با سران و پیروان این فرقه‏ها و مسلکها داشت و طی آن‏ها با استدلالهای متین و منطق استوار، پوچی عقاید آنان و برتری مکتب اسلام را ثابت می ‏کرد.از میان مناظرات گوناگون امام، به عنوان نمونه، مناظره آن حضرت را با «ابو حنیفه»، پیشوای فرقه حنفی ، از نظر خوانندگان محترم می ‏گذرانیم:
روزی ابوحنیفه برای ملاقات با امام صادق (علیه السلام) به خانه امام آمد و اجازه ملاقات خواست. امام اجازه نداد.ابوحنیفه می ‏گوید:
دم در، مقداری توقف کردم تا اینکه عده‏ای از مردم کوفه آمدند، و اجازه ملاقات خواستند. امام به آنها اجازه داد. من هم باآنها داخل خانه شدم. وقتی به حضورش رسیدم گفتم:
شایسته است که شما نماینده‏ای به کوفه بفرستید و مردم آن سامان را از ناسزا گفتن به اصحاب محمد (صلی الله علیه واله) نهی کنید، بیش از ده هزار نفر در این شهر به یاران پیامبر ناسزا می ‏گویند. امام فرمود:
- مردم از من نمی ‏پذیرند.- چگونه ممکن است سخن شما را نپذیرند، در صورتی که شما فرزند پیامبر خدا هستید؟
- تو خود یکی از همانهایی هستی که گوش به حرف من نمی ‏دهی . مگر بدون اجازه من داخل خانه نشدی ،و بدون اینکه بگویم ننشستی ،و بی اجازه شروع به سخن گفتن ننمودی ؟
آنگاه فرمود:
- شنیده‏ام که تو بر اساس قیاس (۲۴)فتوا می ‏دهی ؟
- آری .- وای بر تو! اولین کسی که بر این اساس نظر داد شیطان بود؛ وقتی که خداوند به او دستور داد به آدم سجده کند، گفت:
«من سجده نمی ‏کنم، زیرا که مرا از آتش آفریدی و او را از خاک و آتش گرامیتر از خاک است».(سپس امام برای اثبات بطلان «قیاس»، مواردی از قوانین اسلام را که برخلاف این اصل است، ذکر کرد و فرمود:) – به نظر تو کشتن کسی بناحق مهمتر است، یا زنا؟
- کشتن کسی بناحق.- (بنابراین اگر عمل کردن به قیاس صحیح باشد) پس چرا برای اثبات قتل، دو شاهد کافی است، ولی برای ثابت نمودن زنا چهار گواه لازم است؟
آیا این قانون اسلام با قیاس توافق دارد؟
- نه. – بول کثیف‏تر است یا منی ؟
- بول.- پس چرا خداوند در مورد اول مردم را به وضو امر کرده، ولی در مورد دوم دستور داده غسل کنند؟
آیا این حکم با قیاس توافق دارد؟
- نه.- نماز مهمتر است یا روزه؟
- نماز.- پس چرا بر زن حائض قضای روزه واجب است، ولی قضای نماز واجب نیست؟
آیا این حکم با قیاس توافق دارد؟
- نه.- آیا زن ضعیفتر است یا مرد؟
- زن.- پس چرا ارث مرد و برابر زن است؟
آیا این حکم با قیاس سازگاری است ؟
- نه .- چرا خداوند دستور داده است که اگر کسی ده درهم سرقت کرد، دستش قطع شود، در صورتی که اگر کسی دست کسی راقطع کند، دیه آن پانصد درهم است؟
آیا این با قیاس سازگار است؟
- نه.- شنیده‏ام که این آیه را:
«در روز قیامت به طور حتم از نعمتهای سوال می ‏شوید»(۲۵) چنین تفسیر می ‏کنی که:
خداوند مردم را در مورد غذاهای لذیذ و آبهای خنک که در فصل تابستان می ‏خوردند، مواخذه می ‏کند.- درست است، من این آیه را این طور معنا کرده‏ام. – اگر شخصی تو را به خانه‏اش دعوت کند و با غذای لذیذ و آب خنکی از تو پذیرایی کند، وبعد به خاطر این پذیرایی بر تو منت گذارد، درباره چنین کسی چگونه قضاوت می ‏کنی ؟
- می ‏گویم آدم بخیلی است.- آیا خداوند بخیل است (تا اینکه روز قیامت در مورد غذاهایی که به ما داده، ما را مورد مؤاخذه قرار دهد)؟
- پس مقصود از نعمتهایی که قرآن می ‏گوید انسان درباره آن مؤاخذه می ‏شود، چیست؟
- مقصود، نعمت دوستی ما خاندان رسالت است.(۲۶)
تبیین احکام به شیوه خاص شیعی :
در موضوع تاسیس حوزه وسیع علمی و فقهی توسط امام صادق (علیه السلام) چیزی که از نظر بیشتر کاوشگران زندگی امام پوشیده مانده است، مفهوم سیاسی و معترضانه این اقدام بزرگ امام است. برای آن‏که جهات سیاسی این عمل نیز روشن گردد، مقدمتاً باید توجه داشته باشیم که:
دستگاه خلافت در اسلام، از این جهت با همه دستگاه های دیگر حکومت متفاوت است که این فقط یک تشکیلات سیاسی نیست، بلکه یک رهبری سیاسی – مذهبی است. عنوان «خلیفه» برای حاکم اسلامی نشان دهنده همین حقیقت است که وی بیش و پیش از آنکه یک رهبر سیاسی و معمولی باشد ، جانشین پیامبر است و پیامبر نیز آورنده دین و آموزنده اخلاق.پس خلیفه در اسلام، بجز تصدی شئون رایج سیاست، متکفل امور دینی مردم و پیشوای مذهبی آنان نیز هست. این حقیقت مسلم، موجب آن شد که پس از نخستین سلسله خلفای اسلامی ، زمامداران بعدی که از آگاهیهای دینی ، بسیار کم نصیب و گاه بکلی بی نصیب بودند، در صدد برآیند که این کمبود رابه وسیله رجال دینی وابسته به خود تامین کنند و با الحاق فقها و مفسران و محدثان مزدور به دستگاه حکومت خود، این دستگاه را باز هم ترکیبی از دین و سیاست سازند.فایده دیگری که به کارگیری این گونه افراد برای خلفای وقت در برداشت، آن بود که اینان طبق میل و فرمان زمامداران ستم پیشه و مستبد، به سهولت می ‏توانستند احکام دین را به بهانه «مصالح روز» تغییر و تبدیل داده و پوششی از استنباط و اجتهاد – که برای مردم عادی و عامی قابل تشخیص نیست- حکم خدا را به خاطر مطامع خدایگان دگرگون سازند.مولفان و مورخان قرنهای پیشین، نمونه‏های وحشت انگیزی از جعل حدیث و تفسیر برأی را که غالباً دست قدرتهای سیاسی در آن نمایان است، ذکر کرده‏اند. عینا همین عمل درباره تفسیر قرآن نیز انجام می ‏گرفت:
تفسیر قرآن بر طبق رأی و نظر مفسر، از جمله کارهایی بود که می ‏توانست به آسانی حکم خدا را در نظر مردم دگرگون سازد و آنها را به آنچه مفسر خواسته است- که از نیز اکثر اوقات همان را می ‏خواست که حاکم خواسته بود- معتقد کند.بدین گونه بود که از قدیمترین ادوار اسلامی ، فقه و حدیث و تفسیر به دو جریان کلی تقسیم شد:
یکی از جریان وابسته به دستگاه های حکومتهای غاصب که در موارد بسیاری حقیقتها را فدای مصلحتهای آن دستگاه ها ساخته و به خاطر دستیابی به متاع دنیا حکم خدا را تحریف می ‏کردند؛ و دیگری جریان اصیل وامین که هیچ مصلحتی را بر مصلحت تبیین درست احکام الهی ، مقدم نمی ‏داشت و قهراً در هر قدم، رویارویی دستگاه حکومت و فقاهت مزدورش قرار می ‏گرفت، و از اینرو، در غالب اوقات شکل قاچاق و غیر رسمی داشت.
مفهوم معترضانه مکتب امام:
با توجه به آنچه گفتیم، به وضوح می ‏توان دانست که « فقه جعفری» در برابر فقه فقیهان رسمی روزگار امام صادق (علیه السلام) تنها تجلی بخش یک اختلاف عقیده دینی ساده نبود، بلکه در عین حال دو مضمون متعرضانه را نیز با خود حمل می ‏کرد:
نخستین و مهمترین آن دو، اثبات بی نصیبی دستگاه حکومت از آگاهیهای لازم دینی و ناتوانی آن از اداره امور فکری مردم – یعنی در واقع، عدم صلاحیتش برای تصدی مقام «خلافت» – بود.و دیگری ، مشخص ساختن موارد تحریف دین در فقه رسمی که ناشی از مصلحت اندیشیهای غیر اسلامی فقیهان وابسته در بیان احکام فقهی و ملاحظه کاری آنان در برابر تحکم و خواست قدرتهای حاکم بود. امام صادق (علیه السلام) با گستردن بساط علمی و بیان فقه و معارف اسلامی و تفسیر قرآن به شیوه‏ای غیر از شیوه عالمان وابسته به حکومت، عملاً به معارضه با آن دستگاه برخاسته بود آن حضرت بدین وسیله تمام تشکیلات مذهبی و فقاهت رسمی را که یک ضلع مهم حکومت خلفا به شمار می ‏آمد، تخطئه می ‏کرد و دستگاه حکومت را از وجهه مذهبی اش تهی می ‏ساخت. در مذاکرات و آموزشهای امام به یاران و نزدیکانش، بهره‏گیری از عامل «بی نصیبی خلفا از دانش دین» به عنوان دلیلی بر اینکه از نظر اسلام، آنان را حق حکومت کردن نیست، بوضوح مشاهده می ‏شود؛یعنی اینکه امام همان مضمون متعرضانه‏ای را که درس فقه و قرآن او را دارا بوده، صریحا نیز در میان می ‏گذارده است. در حدیثی از آن حضرت چنین نقل شده است:
«نحن قوم فرض الله طاعتنا و انتم تاتمّون بمن لایعذر الناس بجهالته» (۲۷):
«ما کسانی هستیم که خداوند فرمانبری از آنان را فرض و لازم ساخته است، در حالی که شما از کسی تبعیت می ‏کنید که مردم به خاطر جهالت او در نزد خدا معذور نیستند».یعنی ، مردم که بر اثر جهالت رهبران و زمامداران نااهل دچار انحراف گشته به راهی جز راه خدا رفته‏اند، نمی ‏توانند در پیشگاه خدا به این عذر متوسل شوند که:
« ما به تشخیص خود راه خطا را نپیمودیم، این پیشوایان و رهبران ما بودند که از روی جهالت، ما را به این راه کشاندند!»، زیرا اطاعت از چنان رهبرانی ، خود، کاری خلاف بوده است، پس نمی ‏تواند کارهای خلاف بعدی را توجیه کند.(۲۸)
نمونه‏ای از شاگردان مکتب امام صادق (علیه السلام) :
چنانکه قبلا گفتیم، تربیت یافتگان دانشگاه جعفری بالغ بر چهار هزار نفر بودند و در اینجا مناسب بوددکه حداقل تعدادی از این شخصیتها را معرفی می ‏کردیم، ولی به خاطر رعایت اختصار، فقط به معرفی یک تن از آنها به عنوان نمونه می ‏پردازیم، و او عبارت است از «هشام بن حکم».
عظمت علمی هشام بن حکم :
هشام دانشمند برجسته، متکلمی بزرگ، دارای بیانی شیرین و رسا، و در فن مناظره فوق العاده زیر دست بود. او از بزرگترین شاگردان مکتب امام صادق و امام کاظم (علیه السلام) به شمار می ‏رفت. نامبرده در آن عصر از هر سو مورد فشار سیاسی و تبلیغاتی از ناحیه قدرتها و فرقه‏های گوناگون قرار داشتند، خدمات ارزنده‏ای به جهان تشیع کرد و بویژه از اصل «امامت» که از ارکان اساسی اعتقاد شیعه است، بشایستگی دفاع کرد و مفهوم سازنده آن را در رهبری جامعه، بخوبی تشریح نمود.البته پایه‏های عقیدتی و شخصیت بارز علمی هشام در مکتب امام صادق (علیه السلام) استوار گردید و در این دانشگاه بود که اساس تکامل فکری و اسلامی او نقشبندی شد، اما از سال ۱۴۸ به بعد، یعنی پس از شهادت امام صادق(علیه السلام) شخصیت والای او در پرتو رهنمودهای امام کاظم (علیه السلام) تکامل یافت و به اوج ترقی و شکوفایی رسید.

در جستجوی حقیقت‏

بررسی تاریخ زندگی هشام نشان می ‏دهد که وی شیفته دانش و تشنه حقیقت بوده و برای رسیدن به این هدف و سیراب شدن از زلال علم و آگاهی ، ابتدأً علوم عصر خود را فرا گرفته است و برای تکمیل دانش خود، کتب فلسفی یونان را هم خوانده و از آن فلسفه بخوبی آگاهی یافته است، به طوری که کتابی در رد «ارسطاطالیس» نوشته است. و سپس در سیر تکامل فکری و علمی خود، وارد مکتبهای مختلف شده، ولی فلسفه هیچ مکتبی او را قانع نکرده و فقط تعالیم روشن و منطقی و استوار آیین اسلام، عطش او را تسکین بخشیده است، و به همین جهت، پس از آشنایی با مکتبهای گوناگون، از آنها دست کشیده و به وسیله عمویش، با امام صادق (علیه السلام) آشنا شده و از آن تاریخ مسیر زندگی او در پرتو شناخت عمیق اسلام و پذیرفتن منطق تشیع، بکلی دگرگون شده است.برخی گفته‏اند:
«هشام بن حکم» در آغاز کار مدتی از شاگردان «ابو شاکر دیصانی » (زندیق و مادی مشهور)بوده است و سپس وارد مکتب «جهمیه» گشته و یکی از پیروان «جهم بن صفوان» جبری شده است. آنان این معنا را از نقاط ضعف هشام شمرده او را متهم به انحراف عقیده نموده اند(۲۹).در صورتی که اولاً، او نه تنها شاگرد ابو شاکر نبوده، بلکه با او مناظراتی داشته که سرانجام باعث تشرف ابو شاکر به آیین اسلام نیز شده است!(۳۰).و بر فرض این که این نسبت صحت داشته باشد شرکت او در بحثها و انجمنهای پیروان مکتبهای گوناگون، ثابت نمی ‏کند که حتماً عقاید آنها را نیز قبول داشته است، بلکه تماس با آنان به منظور آگاهی و بحث و مناظره بوده است.ثانیاً، این تحولات، حکم گذرگاهی در سیر تکامل عقلی و فکری او را داشته و برای کسی که در جستجوی حقیقت است و می ‏خواهد حق را با بینش و آگاهی کامل تشخیص بدهد، نقطه ضعفی شمرده نمی ‏شود، بلکه باید نقطه نهائی سیر فکری و عقیدتی او را در نظر گرفت و بر پایه آن نظر داد(۳۱)، و می ‏دانیم که هشام تا آخر عمر در راه ترویج اسلام و تشریح مبانی تشیع کوشش کرد و کارنامه درخشانی از خود به یادگار گذاشت.

عصر برخورد اندیشه ها

چنانکه قبلاً گفتیم قرن دوم هحری یکی از ادوار شکوفایی علم و دانش و تحقیق و برخورد اندیشه‏ها و پیدایش فرقه‏ها و مذاهب گوناگون در جامعه اسلامی بود.با آنکه آیین اسلام از روز نخست مروج دانش و آگاهی بود، ولی در این قرن از یک سو به علت آشنایی دانشمندان مسلمان با فلسفه یونان و افکار دانشمندان بیگانه ، بحثها و گفتگوهای علمی و مذهبی و مناظره در این زمینه برخاسته بودند که هر کدام وزنه بزرگی به شمار می ‏رفتند. همچنین ، از آنجا که اکثر مباحث علمی تا آن روز شکل ثابت و تدوین شده‏ای نیافته بود، زمینه برای بحث و مناظره بسیار وسیع بود(۳۲) در اثر این عوامل، مناظره میان پیروان فرقه‏ها و مذاهب گوناگون اهمیت خاصی پیدا کرده و اینجا و آنجا مناظرات ارزنده و پرهیجان فراوانی رخ می ‏داد که در خور توجه و جالب بود و امروز بسیاری از آنها در دست است. مجموع این عوامل، مایه شکوفایی دانش و آگاهی و فهم تحلیلی مسائل در میان مسلمانان گردیده بود، به طوری که برای این موضوع در کتب تاریخ اسلام جای خاصی باز شده است.هشام بن حکم، که در چنین جوی تولد و پرورش یافته بود، به حکم آنکه از استعداد شگرف و شور و شوق فراوانی برخوردار بود، بزودی جای خود را در میان دانشمندان باز کرد و در صف مقدم متفکران و دانشمندان عصر خود قرار گرفت(۳۳).

نخستین آشنایی

ولی او در این سیر علمی ، هنوز گمشده خود را نیافته بود و با آنکه مکتبهای مختلف را بررسی نموده و با بزرگترین رجال علمی و مذهبی عصر خود بحثها کرده بود، هنوز به نقطه مطلوب خویش نرسیده بود، فقط یک نفر مانده بود که هشام با او روبرو نشده بود و او کسی جز«جعفر بن محمد»، پیشوای ششم شیعیان، نبود.هشام بدرستی فکر می ‏کرد که دیدار با او دریچه تازه‏ای به روی وی خواهد گشود، به همین جهت از عموی خود که از شیعیان و علاقه‏مندان امام ششم بود، خواست ترتیب ملاقات او را با امام صادق (علیه السلام) بدهد. داستان نخستین دیدار او با پیشوای ششم که مسیر زندگی علمی او را بکلی دگرگون ساخت، بسیار شیرین و جالب است.عموی هشام، به نام «عمر بن یزید»، می ‏گوید:
برادر زاده‏ام هشام که پیرو مذهب «جهمیه» بود، از من خواست او را به محضر امام صادق (علیه السلام) ببرم تا در مسائل مذهبی با او مناظره کند. در پاسخ وی گفتم:
تا از امام اجازه نگیرم اقدام به چنین کاری نمی ‏کنم.سپس به محضر امام (علیه السلام) شرفیاب شده برای دیدار هشام اجازه گرفتم. پس از آنکه بیرون آمدم و چند گام برداشتم، به یاد جسارت و بیباکی برادرزاده‏ام افتادم و لذا به محضر امام باز گشته جریان بیباکی و جسارت او را یادآوری کردم.امام فرمود:
آیا بر من بیمناکی ؟
از این اظهارم شرمنده شدم و به اشتباه خود پی بردم. آنگاه برادرزاده‏ام را همراه خود به حضور امام بردم. پس از آنکه وارد شده نشستیم، امام مسئله‏ای از او پرسید و او در جواب فرو ماند و مهلت خواست و امام به وی مهلت داد. چند روز هشام در صدد تهیه جواب بود و این در و آن در می ‏زد. سرانجام نتوانست پاسخی تهیه نماید. ناگزیر دوباره به حضور امام شرفیاب شده اظهار عجز کرد و امام مسئله را بیان فرمود. در جلسه دوم امام مسئله دیگری را که بنیان مذهب جهمیه را متزلزل می ‏ساخت، مطرح کرد، باز هشام نتوانست از عهده پاسخ برآید، لذا با حال حیرت و اندوه جلسه را ترک گفت. او مدتی در حال بهت و حیرت به سر می ‏برد، تا آنکه بار دیگر از من خواهش کرد که وسیله ملاقات وی را با امام فراهم سازم.بار دیگر از امام اجازه ملاقات برای او خواستم. فرمود:
فردا در فلان نقطه «حیره»(۳۴)منتظر من باشد. فرمایش امام را به هشام ابلاغ کردم. او از فرط اشتیاق، قبل از وقت مقرر به نقطه موعود شتافت .«عمر بن یزید» می ‏گوید:
بعداً از هشام پرسیدم آن ملاقات چگونه برگذار شد؟
گفت:من قبلاً به محل موعود رسیدم، ناگهان دیدم امام صادق (علیه السلام) در حالی که سوار بر استری بود، تشریف آورد. هنگامی که به من نزدیک شد و به رخسارش نگاه کردم چنان جذبه‏ای از عظمت آن بزرگوار به من دست داد که همه چیز را فراموش کرده نیروی سخن گفتن را از دست دادم. امام مرتب منتظر گفتار و پرسش من شد، این انتظار توأم با وقار، برتحیر و خود باختگی من افزود. امام که وضع مرا چنین دید، یکی از کوچه‏های حیره را در پیش گرفت و مرا به حال خود واگذاشت(۳۵)در این قضیه چند نکته جالب وجود دارد:
نکته نخست، وجود نیروی مناظره فوق العاده در هشام است، به طوری که ناقل قضیه از آن احساس بیم می ‏کند و از توانایی او در این فن به عنوان جسارت و بیباکی نام می ‏برد، حتی (غافل از مقام بزرگ امامت) از رویارویی او با امام احساس نگرانی می ‏کند و مطلب را پیشاپیش با امام در میان می ‏گذارد.نکته دوم، شیفتگی و عطش عجیب هشام برای کسب آگاهی و دانش و بینش افزونتر است، به طوری که در این راه از پای نمی ‏نشیند و از هر فرصتی بهره می ‏برد، و پس از درماندگی از پاسخگویی به پرسشهای امام، دیدارها را تازه می ‏کند و در دیدار نهائی پیش از امام به محل دیدار می ‏شتابد، و این، جلوه روشنی از شور و شوق فراوان اوست.نکته سوم، عظمت شخصیت امام صادق (علیه السلام) است، به گونه‏ای که هشام در برابر آن خود را می ‏بازد و اندوخته‏های علمی خویش را از یاد می ‏برد و با زبان چشم و نگاه های مجذوب توام با احترام، به کوچکی خود در برابر آن پیشوای بزرگ اعتراف می ‏کند.باری جذبه معنوی آن دیدار ، کار خود را کرد و مسیر زندگی هشام را دگرگون ساخت:
از آن روز هشام به مکتب پیشوای ششم پیوست و افکار گذشته را رها ساخت و در این مکتب چنان درخشید که گوی سبقت را از یاران آن حضرت ربود.

تألیفات هشام‏

هشام در پرتو بهره‏های علمی فراوانی که از مکتب امام ششم برد، بزودی مراحل عالی علمی را پیمود و در گسترش مبانی تشیع و دفاع از حریم این مذهب کوششها کرد و در این زمینه میراث علمی بزرگی از خود به یادگار گذاشت. توجه به فهرست آثار و کتابهای او که بالغ بر ۳۰ جلد است، روشنگر عظمت علمی و حجم بزرگ کارهای او به شمار می ‏رود.
اینک فهرست تألیفات او، در زمینه‏های مختلف:
۱- کتاب امامت.۲- دلائل حدوث اشیأ۳- رد بر زنادقه.۴- رد بر ثنویه(دوگانه پرستی ).۵- کتاب توحید.۶- رد بر هشام جوالیقی .۷- رد بر طبیعیون‏۸- پیر و جوان.۹- تدبیر در توحید(۳۶)۱۰- میزان‏۱۱- میدان.۱۲- رد بر کسی که بر امامت مفضول اعتقاد دارد(۳۷)۱۳-اختلاف مردم در امامت.۱۴-وصیت، و رد بر منکران آن.۱۵-جبرو قدر.۱۶-حکمین.۱۷-رد بر اعتقاد معتزله در مورد طلحه و زبیر.۱۸-قدر.۱۹-الفاط.۲۰- معرفت (شناخت).۲۱-استطاعت.۲۲-هشت باب.۲۳-رد بر شیطان طارق‏۲۴-چگونه فتح باب اخبار می ‏شود؟
۲۵- رد بر ارسطاطیس در توحید.۲۶-رد بر عقائد معتزله.۲۷-مجالس درباره امامت(۳۸).۲۸-علل تحریم. ۲۹-فرائض (ارث)(۳۹)

فعالیتهای سیاسی امام‏

در اینجا تذکر این معنا لازم است که برخلاف تصور عمومی ، حرکت امام صادق (علیه السلام) تنها در زمینه‏های علمی (با تمام وسعت و گستردگی آن) خلاصه نمی ‏شد، بلکه امام فعالیت سیاسی نیز داشت، ولی این بُعد حرکت امام، بر بسیاری از گویندگان و نویسندگان پوشیده مانده است. در اینجا برای اینکه بی پایگی این تصور «که امام صادق (علیه السلام) بنا به ملاحظه اوضاع و احوال آن زمان هرگز در امر سیاست مداخله نمی ‏کرد و هیچ گونه ابتکار عمل سیاسی ‏ای نداشت، بلکه در جهت سیاست خلفای وقت حرکت می ‏کرد» روشن گردد، نمونه‏ای از فعالیتهای سیاسی امام را ذیلا می ‏آوریم:
اعزام نمایندگان به منظور تبلیغ امامت‏:
امام به منظور تبلیغ جریان اصیل امامت، نمایندگانی به مناطق مختلف می ‏فرستاد. از آن جمله، شخصی به نمایندگی از طرف امام به خراسان رفت و مردم را به ولایت او دعوت کرد. جمعی پاسخ مثبت دادند و اطاعت کردند و گروهی سرباز زدند و منکر شدند، و دسته‏ای به عنوان احتیاط و پرهیز (از فتنه!) دست نگهداشتند.آنگاه به نمایندگی از طرف هر گروه، یک نفر به دیدار امام صادق (علیه السلام) رفت. نماینده گروه سوم در جریان این سفر با کنیز یکی از همسفران، کار زشتی انجام داد (و کسی از آن آگاهی نیافت).هنگامی که این چند نفر به حضور امام رسیدند، همان شخص آغاز سخن کرد و گفت:
شخصی از اهل کوفه به منطقه ما آمد و مردم را به اطاعت و ولایت تو دعوت کرد؛ گروهی پذیرفتند، گروهی مخالفت کردند، و گروهی نیز از روی پرهیزگاری و احتیاط دست نگهداشتند.اما فرمود:
تو از کدام دسته هستی ؟
گفت:من از دسته احتیاط کار هستم.امام فرمود:
تو که اهل پرهیزگاری و احتیاط بودی ، پس چرا در فلان شب احتیاط نکردی و آن عمل خیانت‏آمیز را انجام دادی ؟!چنانکه ملاحظه می ‏شود، در این قضیه، فرستاده امام اهل کوفه، و منطقه مأموریت، خراسان بوده در حالی که امام در مدینه اقامت داشته است، و این، وسعت حوزه فعالیت سیاسی امام را نشان می ‏دهد.

عوامل سقوط سلسله امویان‏

از آنجا که انقراض سلسله امویان در زمان حضرت صادق (علیه السلام) صورت گرفته، به این مناسبت عوامل شکست و سقوط آنها را در اینجا به اختصار مورد بررسی قرار می ‏دهیم:
خلفای اموی یک سلسله بدعتها و انحرافهائی را در حکومت و کشور داری به وجود آورده بودند که مجموع آنها دست به دست هم داده، خشم و نفرت مردم را برانگیخت و منجر به قیام مسلمانان و موجب انقراض آنان گردید. عوامل خشم و نفرت مردم را می ‏توان چنین خلاصه کرد:
۱-نظام حکومت اسلامی از زمان معاویه به بعد، به رژیم استبدادی موروثی فردی مبدل گشت.۲-در آمد دولت که می ‏بایست به مصرف کارهای عمومی برسد و نیز غنیمتهای جنگی وفیئ که از آنِ مجاهدان بود، خاص حکومت شد و آنان این مالها را صرف تجمل و خوش گذرانی خود کردند.۳-دستگیری ، زندانی کردن،شکنجه، کشتار، و گاه قتل عام متداول شد.۴-تا پیش از آغاز حکومت امویان گر چه فقه شیعه مورد توجه نبود و ائمه شیعه که عالم به همه احکام اسلام بودند، مرجع فقهی شناخته نمی ‏شدند، اما موازین فقهی رسمی و رایج تا حدی بر حسب ظاهر رعایت می ‏شد، مثلا اگر می ‏خواستند درباره موضوعی حکمی بدهند نخست به قرآن و سنت پیغمبر رجوع می ‏کردند و اگر چنان حکمی را نمی ‏یافتند از یاران پیغمبر (مهاجر و انصار) می ‏پرسیدند که آیا در این باره حدیثی از پیغمبر شنیده‏اید یا نه؟
اگر پس از همه این جستجوها سندی نمی ‏یافتند، آنان که در فقاهت بصیرتی داشتند، با اجتهاد خود حکم را تعیین می ‏کردند، به شرط آنکه آن حکم با ظاهر قرآن و سنت مخالفت کلی نداشته باشد. اما در عصر امویان، خلفا هیچ مانعی نمی ‏دیدند که حکمی صادر کنند و آن حکم بر خلاف قرآن و گفته پیغمبر باشد، چنانکه بر خلاف گفته صریح پیغمبر، معاویه زیاد را از راه نامشروع فرزند ابوسفیان و برادر خود خواند.!۵-چنانکه می ‏دانیم فقه اسلام برای مجازات متخلفان احکامی دارد که بنام «حدود و دیات» معروف است. مجرم باید بر طبق این احکام کیفر ببیند.

The post زندگینامه امام جعفر صادق (ع) appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

«نگارخانه تخصصی عکس عالمان تشیع»

همزمان با دهمین سالگرد ارتحال فقیه اخلاقی حضرت آیت الله حاج سیدابوالحسن مولانا رحمه الله ، به همت عزیزان سایت تخصصی وارثون که اقدام به جمع آوری و نشر تصاویر علمای شیعه می نمایند ، ویژه نامه تصویری اعلام خاندان ، بالاخص آیت الله حاج سید ابوالحسن مولانا رحمه الله راه اندازی شد.

برای همه عزیزان دست اندرکار سایت وارثون موفقیت و سعادتمندی را آرزومندیم.

ویژه نامه خاندان معظم مولانا

The post انتشار ویژه نامه تصویری خاندان مولانا appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

پیامبر خدا صلى الله عليه و آله:

خِيارُكُم مَن ذَكَّرَكُم بِاللّهِ رُؤيَتُهُ، وزادَ عِلمَكُم مَنطِقُهُ، ورَغَّبَكُم في الآخِرَةِ عَمَلُهُ؛

بهترينِ شما كسى است كه ديدنِ او شما را به ياد خدا اندازد و گفتارش بر دانش شما بيفزايد و كردارش شما را مشتاق آخرت كند.

الأمالي للطوسي: ص ۱۵۷ ح ۲۶۲

The post بهترین انسان ها appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).

پیامبر خدا صلى الله عليه و آله:

إيّاكَ وصاحِبَ السَّوءِ؛ فَإِنَّهُ قِطعَةٌ مِنَ النّارِ، لا يَنفَعُكَ وُدُّهُ، ولا يَفي لَكَ بِعَهدِهِ؛

از همنشين بد بپرهيز؛ زيرا پاره آتش است؛ نه دوستی‌اش به تو سود می‌رساند و نه پيمانت را نگه می‌دارد.

الفردوس: ۱ / ۳۸۹ / ۱۵۶۹

The post دوری از دوست بد appeared first on حضرت آیت الله العظمی حاج سید ابوالحسن مولانا (اعلی الله مقامه الشریف).